Gülen Ağlayan Meşe Ağacı / Aziz Nesin/ Önce Sen Sonra Sen- Ümit Yaşar Oğuzcan

Ölümle yan yana Yüz yüze Göz gözeyim Üç gecedir böyleyim Benim mi bu el? Kimin o yürek? Kimin bu göğüs? Hangimiz olduğunu kim bilecek? Dünyayı kandırabilirim Ama kendimi kandıramam Yeni doğmuş bir çocuk kadar, tenhayım seninle Enginlerde kanat çırpan bir martı gibi hürüm Sana en muhtaç olduğum şu anda gel Yaşamak olsan da gel, Ölüm olsan da gel Ne yaşamaktan korkum var Ne de ölmekten Bu karanlık bitse artık Bir ay doğsa Bir deli rüzgar çıksa Şimdi bin güneş doğsa, götürmez karanlığımı Yanmaz elinin değmediği ışıklar Bu benim yüreğim! Her acıya göğüs geren, Verdiği her mihnet için şükreden, Çirkinleşen bir dünyada bugün, yarın derken, Gökler masmavi, yaprak yemyeşilken, Bir dünya gördüm kadınların gözlerinde kapkara Apansız uyanırsan gecenin bir yerinde, Gözlerin uzun uzun karanlığa dalarsa, Bir sıcaklık duyarsan ellerinde, Ve saatler gecikmiş zamanları çalarsa, Aydınlık yakın Ben sende buldum kendimi, sende sevdim Senin yanında değerlendi zamanlarım İstanbul seninle İstanbul'du Seninle yıllar boyu mevsim bahardı Ben seni sevdim mi? Sevdim En büyük, En solmayan güller açtı içimde Bir daha dünyaya gelsem, Yine seni severdim Beni üzesin diye Beni deli divane edesin diye Biliyorum Sen de bir daha dünyaya gelsen, Yine beni sevmezdin, Kahrımdan öleyim diye Unutma ki, Her seven, adsız bir kahramandır Unutma ki, İnsan; sevildiği kadar insandır Beni seveceksen, İyi sev Pişman et dünyaya geldiğime Sevmeyeceksen, Zaten pişmanım demektir...