Gün Penceremden Eksilmesin- Cahit Külebi/ Mavi- Cahit Zarifoğlu/ Kış Bitti- Cevat Çapan

Ey göz! Gönlümdeki ateşlere su saçma. Çünkü bu kadar tutuşan ateşe su çare olmaz. Ne doğan güne hükmüm geçer Ne halden anlayan bulunur Aklımdan ölümüm geçer Evsizlerin, çaresizlerin, ortada kalmışların, mazlumların soğuktan yitip gitmemeleri için hesaba katılma mevsimidir bu mevsim Kimse olmanın zamanının gelmesidir Anladık ki bir kez daha, Bizim gücümüz bu koskocaman dünyada yalnız olmamaklığımızdır... Anladık ki bir kez daha, zafere giden yolda bildiğimizden doğan kuvvet, hiçbir engel tanımayacaktır Bunların hepsi güzeldi İçten ve kendiliğinden olan her şey gibi Tüm insanca gereksinimleri bir kıyıya koyarak girdiğimiz bu kavgada bir damlacık da olsa serinlik taşıyabilmek... Kendimizden başlayarak, her şeye karşı içten olabilmek Kimi zaman umulmadık bir yerde, beklenmedik bir tümce, yaşamın tümünü yorumlatacak izler bırakıyor Keder böyle bir şeydi. Bir an ışıkla dans ederken, hemen ardından eski, mavi bir yastık sizi ağlatabilirdi Gök diye bir şey vardı bir zaman Dalgakıranlarla zincirlenmiş deniz, gitgide çürüyen bir su olmada artık Çocukları ürkütülmüş bir dünyanın denizi mavi olsa ne yazar? Deniz kıyısına akşam yavaş yavaş iner ''Gölgeler gölgelenir, Renkler silinir, Gürültüler diner'' Paris'te yürürken öylesine adı ''Yitirilmiş Zamanlar'' olan bir lokantanın önünden geçtim Düşündüm sonra Belki dedim, insanca gereksinimlerimizi hiçbir zaman insan doyumuyla yaşayamadık Hep bir şeyler burktu, çelmeledi Ama çırpındık yine de bir şeyler için... Ömrümüzün tarihi böyle Yine de ''Hayatı iyileştirecek olan yerlere dokun" diye yalvaracağım. Ne olur şimdi beni iyileştir Yitirilmiş zamanımız yok... Acıların, kederlerin bulandırdığı zamanlar dolu da olsa, Ömrümüzün tanımını yitirilmiş diye yapmamalıyız... Az önce, en nice yıllarımın birlikte geçtiği en güzel arkadaşlarımın karanlıklar altında olduğunu öğrendim... Ve yıllarca sevgisini soluduğum en acemi, en delikanlı çaylaklığımla yitirdiğim, Ve acısından sıyrılamadığım insanın da karanlıklar altında olduğunu öğrendim Kaç güneş battı bilmiyorum. Bir söz, kaç güneş batırır, o zaman öğrendim. Vedalaşmaların ilmini yaptım ben, Sürgünlerin uzmanlığını. Bir vapur nasıl kalkar bir limandan, Tren nasıl acı acı öter, öğrendim. "En yüce dağlar nereden çıkarlar?" Diye sorardım eskiden. Denizden çıktıklarını öğrendim sonra. Bunun kanıtları, onların kayalarına, doruklarının eteklerinde yazılıdır. Ben aslında her şeyi sonradan öğrendim. Herkes herkesi sonradan öğrenirmiş; Bunu da sonradan öğrendim. Gövdemden sızan sular gibi, akıp gitti bir yaz daha Aylar ki, duyguya dönük sözcükleri geceye yazıp duruyor Arkadaşlarını sev Yavrunu sev Onu taşıdığı rüzgarın değerini bil... Ben derim: sana olmak, seni duymak, seni yürümek Besbelli seni büyümek kendimde Yararlı olanın en zorunu seçtiğimi bilerek yola koyuldum Bu sürgün, kendi bilincim ve kararımla seçtiğim yoldur Benden yana tasalanma