Gün Yazıtı- Mustafa Köz

“Leylekler gitti demek ki Eylül.” Böyle yazmışım eski türkçe bir kitaba Göç yollarına bakıyorum sarışın, uzun boylu Şiir yazıyorum, bir ölü sıcakkanlı şiir yazınca Hiç ölmemiş gibi bakıyor her şeye Aynı yoldan dönüyor evine, aynı bulvarı yürüyor öğle sonu Aynı ağacın adını unutuyor durmadan Bir çocuk, oldukça turuncu tutuyor elinde, görülmemiş bir göğü koklayıp iliştiriyor yakasına ‘Yaşasın’ diyor, Yaşasın deyince anlıyoruz ki, yaşasın bir sözdür O zaman görüyoruz bir ölü kendinden başka bir şeydir Bir susku kendinden başka bir şey Bir yengi kendinden başka bir şey Bir sıkıntı kendinden Belki bir sıkıntı, hepsi bu Olmuşsa ondan olmuştur şu bizim baş başalığımız Kendimizden başka her şeyle o sıkıntıdır eritip olgunlaştıran bizi Anlamak bizden sonraki kitapları Bir yeryüzü durup bakmışsa bir yeryüzüne, Bir kapı açılmışsa bir kapıya durup dururken, Bir taş konmuşsa bir taş üstüne, Görmek, söylemek için kumun, ahşabın, alevin sesini Yükseltmek için o yenicil yapıyı.