Günlükler I, Temmuz Gelincikleri (Ted Hughes'un Seçtiği Şiirler- Sylvia Plath

Kolay heyecanlanır laleler, kış geldi ya buraya. Bak...Nasıl bembeyaz her şey, nasıl sessiz, karlar altında. Dingin olmayı öğreniyorum, uzanarak sessizce kendi yanıma, Nasıl uzanmışsa ışık bu beyaz duvarlara, Bu ellere, Bu yatağa Hiç kimseyim ben, işim yok patlamalarla. Hemşirelere verdim adımı, Gündelik giysilerimi, Yastıkla çarşaf ağzı arasına yerleştirdiler başımı Asla kapanmayan iki beyaz gözkapağı arasındaki bir göz gibi. Birbiri ardından geçiyor hemşireler. Dert değil onlar Karaya doğru uçan martıları andırıyorlar beyaz . Elleriyle görüyorlar işleri. Tıpatıp aynı hepsi, Kaç kişi olduklarını söylemek zor Bu nedenle onlar için bir çakıltaşı bedenim, özen gösteriyorlar ona Su nasıl üstünden geçiyorsa çakılların, nasıl yumuşatıyorsa onları, Uyuşturuyorlar beni parlak iğneleriyle Uyutuyorlar Yer inanılmaz güvenli gelmişti. Zaten düştüğüm ve daha fazla düşmeyeceğimi bildiğim için rahattım Kan yüzünüze sıçradığı halde, soğuğu nasıl hissedersiniz? Yumruklarınız sıkıldığı halde, nasıl hiçbir şeye vuramazsınız? Keskin acı, nasıl bacaklarınızdan yukarı çıkar? Nasıl daha önce dişlerinizi bu kadar sıkmamışsınızdır? Kendinizi daha da, daha da sıkarsanız...Nasıl daha az acır? Kendimi koşu yolu olmayan bir dünyada yaşayan bir yarış atı gibi hissediyordum. Gitgide cansız bir makineye dönüşüyorsun. Sevmeye nereden başlayacağını biliyor olsan da, sevemiyorsun. Her düşünce bir şeytan, bir cehennem. Her şeyi yeniden yapma şansım olsaydı şayet, ah, ne kadar da farklı yapardım bu kez! Eve gitmek, ana rahmine geri dönmek istiyorsun. Dünyanın bütün kapılarını bir bir yüzüne kapatışını tek bir şey hissetmeksizin izliyorsun. Bir zamanlar çok iyi bildiğin o sırrı unutmuş gibisin. Kimle konuşabilirim? Kimden tavsiye alabilirim? Hiç kimseden. (...) Hem kimseden tavsiye almam ben, istesem de yapamam. Uğrunda yaşayacağım çok şey var, yine de anlaşılması mümkün olmayacak kadar hasta ve üzgünüm. Ama yazmak için yaşaman gerekir, Öyle değil mi?