Gürgen Kralı- Johann Wolfgang von Goethe

Kim bu süvari, gece yarısı fırtınada giden? Bir Baba ve çocuğu, atın üstünde binen Oğlanı kollarıyla emince sarmış Sımsıkı ve sımsıcak tutmuş, sormuş; Oğul, neden korku içinde suratını gizlersin? Sen Baba, Gürgen Kralını görmez misin? Gürgen Kralını, tacı ve şanıyla? - Oğlum, o sadece bir sis kuşağı.- Gel Çoçuk, gel, benimle gel! Güzel oyunlar oynarım seninle, gel; Sahilde kimi rengarenk çiçekler var, Annemin kimi altın sarısı elbisesi var.’ Baba, Babacığım! Duymaz mısın? Bana Gürgen Kralı neler söylüyor? - Sakin ol, uslu kal, aman evladım; Kuru yapraklarda yeller fışıldıyor- ‘Benimle, Şeker Oğlan, sen gelmek ister misin? Kızlarım seni beklesinler, birbirinden güzeller; Kızlarım gecelerin Reihn’ini sürerler, Ve seni sallar, okşar, şarkılarıyla ser severler’ Baba, Babacığım! Görmez misin orada? Gürgen Kralının kızlarını karanlıkta? Oğul, Oğlum, tabi ki görüyorum... Çorak çayırlar bayağı sol ışıldıyor ‘Seni seviyorum, endamın beni deli ediyor; Gönüllü vermezsen, zorla alırım! ’ diyor Baba, Babacığım! Şimdi bana dokunuyor! Gürgen Kralı bana acı veriyor! Babanın hali perişan, aha nal toplayacak, Kucağında çocuk, inim inim inliyor ancak, İşte vardı, ulaştı son kıvraklığıyla, sefil; Kucağında çocuk, ölmüş, zavallı rezil. Gürgen Kralı bir Babanın geceleyin atla seyrini anlatır. Çocuğunun yüksek ateşi vardır, ve kabuslarında ‚Gürgen Kralının’ endamını görür, ondan babasına sığınırcasına endişelenir. Baba oğluna teselli vermeye çalışır ve onun hayallerini gerçeklere benzetmeye uğraşır, örneğin sis, yaprakların hışırtısı, ağaçların pırıltısı… gibi. Lakin çocuk gitgide huzursuzlaşır, ateşinden fantezilerindeki mahluklardan iyice korkar. Bu kuşkulu suretler - ‚Gürgen Kralı ve Kızları’ - çocuğun bakış açısından şekillendirilir ve dolayısıyla hakikiymişcesine gözetlendirilir. Neticesinde oğlan bir çığlıkla tamamen çaresizliğini belirtmeye çalışır, Baba tümüyle çilelenir ve nal toplarcasına atı tepikler, yurduna varmaya can atar. Sonunda anlar ki, çocuğu çoktan ölmüştür.