Güvercinin Kaderi Gerdanlık Olmuştur Boynuna- Kader Şiirleri

Kader kısa kesse bile iyi insanın sevgisini, o sevginin izleri sürer gider insanlarda- bir canın titreşimleri gibi Değişmez yazgımsa, Benim kaderim artık… Yeniden dünyaya gelmek varsa eğer, Yaz Güzelinden bir kader! Olmaz ki! Kader dediğin böyle de yazılmaz ki! İşte ben hep böyle bildiğin gibi: Kaderi öpüp başıma koymuşum, Nasıl kısa kesmeli bilmiyorum...Uzak kaderlerin suları çağlar şimdi, Yıldızlar dökülür sonsuza içimizden, Göğsümde gezinen ağır el, ''Kal...'' dedi. Beklemek, kaderidir incinin Saatlerin denizinde, saniyelerin gemisiyle taşınırken Kaderin sularına gömülüyor kederden düşler Duayla alay eder, onu küçümser misin? Dua nelere kâdir nereden bileceksin? Gecenin okları hedefi şaşmaz ama, zamanı vardır Ulaşır yerine saati dolduğunda, Tanrı istemezse tutar okları. Kaderin hükmü varsa, açar yolları. Bir evde anne çay, baba ekmektir. Ne kadar demlenir ve ne kadar pişersin sana kalmış, Sen kader ağacı değilsin – nedeni bu, tutkularına bırak kendini Bir soluk var, yaşıyor uzak uzak. Bu, daha ölmemişsin demektir Yola heves et önce, kaderini sal yola Ve gittiğin yeri unutmadan, yolculuğu sakın anlatma, hâl böyle: çok yol alan menzili unutmalı! Adını da alma yanına Gözlerini de, Ama geride de bırakma onları, Unut, Yalnızca yürektir göze alan her şeyi, ''Sen kalabalıksın.'' de onlara ''Seni götüremem.'' ve yolu asla onu bilen birine sorma Küçümseme kendini artık...Doğayı, her kötülüğün ardında gizli o acımasız gücü, Ve bir de her şeyin sonsuz bomboşluğunu. Yazılan gelir başa, alınyazısı kader, bir gezinme olacaktır Bir dağa tırmanma olacaktır, Kişi sonunda ancak kendini yaşar! Korkarım bu şiir planladığın gibi bitmeyecek... Öpüşümüz gizli olmalı, Öpebilirsek uzanıp kaderlerimizden öpmeli Beğenmiyorsan eğer, sen değiştir kaderi bunların hepsi, gel gör ki, bunların hepsi, kıyılarımızı döven, bu dağ gibi varlık dalgaları, Bir damla ölümün yanında ne ki? Ey göğe sürülmüş alınyazım, mutluluk! Çıkıp gelsen, sana korkak diyeceğim. Kaderim, kaderleri demişim güzelim Sen olmasan ben böyle değildim. Böyle uysal ve kırılmış değildi şiirlerim, Bir yangın sonu yorgunluğu yakıyor avuçlarımı Yüreğim sızlıyor bu roman iyi bitmeyecek kaderde senden ayrı düşmekte varmış, doğrusu bunu hiç düşünmemiştim Evden kaçabilirsin artık çocuk, ama kaderden asla! Dalından düşen bir yaprağın kaderini yaşıyorum Kalbim oyuncak mı ne, ne kolay kırılıyor? Parçalanarak… milyonlarca defa… Yenilen krallar gibi geri dönerek…