Güz Bahçesi- Turgay Fişekçi

Sarı yapraklarda son kez yansıyan ışık solarken yüzümde Şiir, Kirlenen bir su gibi çıkıp gidiyor hayatımızdan. Nar ağacı çiçeklerini anımsayan kim kaldı? Altmış yıllık çam, nasıl bu denli kıyıda kalabildiğine şaşkın Orman oynamaz mı yerinden? Portakallar birer güneş olup yükselmez mi güz bahçesinden? Ilık toprakta, taze güz çimeni Soluğuyla nemleniyor yüzüm Hüzün, güz bahçesinde kızkardeşim Çocukluğum,tarlalarda Leylek peşinde Uzakta, göğün ve denizin griliği içinde alevler Ayva dallarıyla karışan fındığın dibinde Henüz çürümemiş bir tane Sincabım...nerde? ben...nerde? Bu güz bahçesi sonu hayatın Baharı bir daha görmek... Uzun...uzun bir gecede beklenen leylek