Güzelliğe Övgü- Ralph Waldo Emerson

Kim açtı sana, ey Güzellik! Bu gönül kapısını, Âşık eden saf dillik Hem kutlu hem lanetli olanı? Aradan geçen zamanda yaşlandığımı söylersin; Ne işe yaradı sonunda? Harcandım mı dersin? Gözlerim seni görür görmez, Kölen olduğumu anladım, Büyülü çekimine kim girmez? Zorba ama sevimli hükümdarım! Kana kana içerim suyunu acı vefasız çeşmenden senin; Sen hem yakın hem yabancı, Sen ki sonuncu olur birincin! Senin tehlikeli bakışların Durmadan, durmadan söz veren, Az daha yanıltacaktın tanrıları sen, Bin bir renkli şekilden şekle girersin Görkeminle her birine heyecan verirsin, En zayıf yaprak, yosunlu ağaç gövdesi Meşe tomruğu, yağmur damlası kavisi Sallanan örümceğin gümüş ağı, Yakut rengindeki şarap bardağı, Gölcüklerde ışıyan çakıl taşı, Borca girer hepsinin başı Anlık oyunlarında senin Doğa’yı iflas ettirirsin. Ah! ne işe yarayacak kaçmak ve saklanmak? Oturandan, O’nun Tahtına Sonsuzluğun? Gökyüzü yüce Âşık derince, Güneş ve deniz Bilinir sendeniz, Önüm sıra giden, Ve beni götüren, Kadere karşı durur, Beni havada uçurur Kaderin benim için seçtiği yürek, Budur benim zengin ruhum demek Cömert bütündeki parçam tek, Vadilere ve göklerin derinliğine bir bak Birçok nimetle donatılmış bucak bucak, Ve beni döndüren kumdan iskelete Katlanabilir miyim kendime ihanete? Çıkıyorum yüksek makamların bütün o görkemli tasarımlarına Şekil denizinin üzerinden akıp gidersiniz, Fırtınanın içinden şimşek gibi geçersiniz, Bir bakıma mümkün değil sizi elde etmek, Bir bakıma mümkün değil sizi sevebilmek, Ne seri adımlar izinizi sürüp sizi bulabilir, Ne kusursuz şekil cisminizi dondurulabilir. Sen o uçsuz bucaksız kaçış Yaşayan her şeyin üzerine asılmış, Çabuk ve hünerli ilham vermede Tatlı bir arzu aşırı bir halde, Yıldızlı uzay ve zambak çiçeği Dolar gülüşünle senin gül rengi, Vermez tadını o dudakların Kana kana içtiğin nektarın. Sizde ne ki büyüktür, ne ki yücedir Kurulan komplosu o kadar derindir. Karanlık ve yalnızlık alsa da senden rüşveti Zevahiri kurtarmak için uydursa da rivayeti, Ve soğuk ve mor sabahlar Düşüncelerinle donansalar, Şu yaprak dolu koyaktır, şu çarşı pazar şehirdir, Aralarında eşit bölüşülen sanatının ganimetidir, Akıp giden o gök mavisi hava bile olsa Sen dokununca mutsuzluğum kaybolsa, Dalıp gitsem içine düşlerin duyguların, Ve yine çıksam üstüne ateşli dalgaların. Kraliçesi varlıkların! Ölmeyecek kadar cesurum Geçmişe göz kulak olan derinliklerinde Varoluş’un, Bulmayayım diye oralarda yine aynı dolandırıcıyı, Ve sonsuza dek atlatmak için Kader denilen avcıyı. Kuvvetinden korkulur, ama n’olur! Tanrısın farz et, Ya beni hepten mahvet, ya kendini bana teslim et.