غزل عشق

غزل عشق درسرم پر میزند دائم هوای ناب عشق ظاهرا رَمل من آمد جفت اُسطُرلاب عشق ما فرودآورده ایم این سر به پابوس شما باسلام و احترام عالیجناب ، ارباب عشق چشم هایت برده من را تا فراسوی خیال چشم شیرین زلیخا در حصار قاب عشق ای دو ابرویت کمان ، زلفت شبق ، رویت پری بسته ای پای دلم ، از پیچ زلفت ، تاب عشق از جنون تا عشق خطی در حد یک تار موست از جنون گفتی چه ربطی هست جانا تا ب عشق طالع مارا چه دیدی روی گرداندی زما من که در بیداریم هم خواب دیدم خواب عشق ماکه رسوای جهانیم اندکی هم بیشتر آبرومان رفت آنشب تا چکید از آب عشق گر تمام کائنات از عشق گردد لب به لب بازهم پسوند آن باشد : گل کمیاب عشق آنقدر میخواهمت من در حدود انفجار یک نفر خنثی کند من را ، یکی مین یاب عشق مادرم عشق است گویا خواهرم از جنس عشق هم برادر عشق و اولی تر پدر ، آن باب عشق بعدتو این خانه خالی مانده دیگر هیچ نیست جز تمام ثروتم ، گل واژه های ناب عشق با تمام آنچه گفتم جز دلی ویران نماند چون سیاوش سربریداز سینه ام قصاب عشق #امیرحسین_مقدم ۲۴ شهریور ۹۵