Hapisteki Genç Kadın- Andre Chenier

Başak gelişir, oraklar biçmeye kıyamaz; Üzüm, içer fecrin nimetlerini bütün yaz, Ezileceğini hiç düşünmeden. Ben de o kadar gencim, bende de var o füsun, Zaman ne kadar kötü, tatsız olursa olsun, Ölmek istemiyorum erkenden. Varsın koşsun ölüme, gözü pek Stoalı; Ben de o kadar gencim, bende de var o füsun, Başımdan esen kara bir poyraz. Zaman kötüymüş… Gün iyi de olur, fena da; Hiç acısı olmayan hangi bal var dünyada? Hangi denizde fırtına olmaz? Göğsümde bereketli bir hayal dünyası var; Boşuna, beni boşuna sarar bu dört duvar; Kanatlarım var benim, ümitten. Zalim avcının elinden kurtulursa eğer, Bülbül daha bir canlı, daha bir mesut öter, Gök kırında süzülüp giderken. Ben nasıl ölürüm? Rahat yatıyorum işte. Uyanıyorum gene rahat. Uyanıkken de, Uyurken de huzur içindeyim. “Günaydın” diyor her tatlı bakış sanki bana; Halimle, ümidimle kasvetli alanlarda Neşe yaratan bir meşaleyim. Güzel yolculuğumun sonuna daha çok var. Yürüyorum, yolumun kenarında ağaçlar; İlklerimin önündeyim daha. Yeni yeni kuruluyor hayatın sofrası; Dudaklarıma ancak bir an değdirdim tası; Bardağım dolu, avuçlarımda. Henüz baharımdayım, güzü görmek isterim; Yılımı, tıpkı bir güneş gibi, mevsim mevsim, Yaşayıp bitirmem gerek. Pırıl pırılım dalımda, bahçenin gülüyüm; Sabahın kızıllıklarıdır ancak gördüğüm; Günümü yitirmem gerek. Acelen ne ölüm? Çekil buradan, çekil git; Git başka kalpleri, ümitsiz kalpleri avut, Korku, dehşet içinde ezilen. Ne yeşil köşelerim olacak daha benim. Ne ahenklerim, ne çılgınca sevişmelerim. Ölmek istemiyorum daha ben. İşte benim sazım da böylece dertli dertli, Sesini, şikâyetini duyup dile geldi, Hapiste yatan bir genç kadının. Atarak günlerin yorgunluğumu üstümden, İnledim şiirimde güzel ağzımdan dökülen Ahengini acı feryadının. Bu şarkılar, sesten şahitlerini zindanımın, Bir merak uyandıracaktır; o güzel kadın Ne oldu acaba en sonunda. Alnını, sözlerini nurdan bir hale sardı; Yanındakiler mutlak korkmuş olmalılardı, Kendi sonlarını görüp ondan.