Hayallerin Allah'a Emanet- Nebi Yıldız

İnsan korktuğu halde yaşıyor. Bir şeyler yapmak istediği için, korkunun gölgesinde kendini oradan oraya vuruyor. Çok acıklı durumlara düşüyor insan. Hayat o kadar hızlı ilerliyor ki; bir kez geç kaldın mı mutluluğa bir daha hiç yetişemiyorsun. Kelimeleri, daha önce, öyle kötü yerlerde kullanmış oluyoruz ki, kirletir diye korkuyoruz duygularımıza dokunursa. İnsan insana güvenmelidir değil, insan insana güven vermelidir. Ben bir damla huzur için, çok nehirler kuruttum. Bir kez gülümseyebilmek için, çok yangınlar soğuttum. Güneşli bir sabah uğruna, çok geceler uyuttum. Hatta öyle zamanlar oldu ki, adımı bile unuttum... İnsan denize düştüğü için değil, denizden çıkamadığı için boğuluyor. Kolay inanmaktan yapılmış bir inkârım ben. Dışarılıklı giysilere kuşkuyla bakarım hep. Gözlerimi dilimin yerine koydum koyalı, insanlara uzak gelmeye başladım. Biliyorum. Herkesin bu kadar kolay anlaşması içimi üşütüyor...''Suya atılan bir taşın en iyi sonucu dibe düşmesi mi, suyun yüzünde yarattığı halkalar mı?'' diyorum, birisi çıkıp da ''Bu,neden attığına, ne zaman attığına, hangi suya attığına, kıyısında seyredene bağlı?'' demiyor. Hiçbir kuşun erişemeyeceği yüksekliklerden geliyorum ben...Henüz hiçbir ırmağın yolunu şaşırmadığı uçurumları biliyorum. Gerçek zannettiğin her şeyin, bir bıçak gibi yüreğini delip geçtiğini biliyorum. İçimde sessiz sedasız ama arşıâlaya ulaşan bir yakarışla. Üzüle üzüle mutlu olmayı, Güçsüz kala kala güçlü olmayı öğreneceğiz. Düşe düşe kalkmayı, Öle öle yaşamayı, Ağlaya ağlaya gülmeyi ve ayrı kala kala sevmeyi... Bir gün hepimiz kavuşmayı da öğreneceğiz. Bir gün hepimiz aramızdaki kilometreleri, santimetreleri aşacağız. Kime bakıyorsak uzaktan uzağa, bir gün tam karşımızda gözlerinin içine bakacağız. Çünkü mesafeler, aşılmak içindir. Unutma! Allah insanları birbirine bağlayacak olan bağlar yaratmış. Bazı insanlar bu bağlar sayesinde birbirini bulmuş. Bazıları ise henüz karşılaşmamış. Eğer sen de bu bağları bulmak istiyorsan, gözlerini bakmaya değil, görmeye alıştır... Eğer duvarlarını yıkmak, Zincirlerini kırmak istiyorsan, Olumsuz düşünmekten ve bu olumsuzlukların hayatını yönetmesinden vazgeç, izin verme...Unutma, her karamsar düşünce, etrafına örülen duvara bir tuğla daha koyman demektir. Her başaramayacağın hissine kapılman, zincirlerine bir halka daha eklemektir. Unutma! Ağaçlar tüm yapraklarını dökmedikçe, bahar gelmez. Tam umudunu yitirmişken, tam her şey bitti derken, kadere yeniden yazılmaya başlayacaksın. Bana inanıyor musun? Bir sabah senin için de güneş doğacak, yeşereceksin. Kırılan tüm dalların onarılacak, filizleneceksin. Kök salmış tüm acıların kurutulacak, mutluluk dökeceksin. İnan bana... Hayatında oluşan çatlaklardan endişe etme. Orada yeni bir hayat doğuyor olabilir. Eğer bahara inanmazsan, güneşe güvenmezsen, kurumuş dallarını çiçek açmaya ikna edemezsin. Unutma, bazı sonlar, hayat değiştirir. Gitme vaktin geldiyse, kaldığın her an kendine ziyandır. Geçmiş senin bir kısmındır. Gelecek ise tamamın. Hayat seni de zorluyor olabilir. Ancak bunun sana bir daha geri dönülemez hatalar yaptırmasına izin vermemelisin. Düştüğünde seni kaldıracak olan tek şey inancın olacaktır. Kurtuluş ise mücadele gücünde. Acılarınla başa çıkmak istiyorsan, önce onları tanımalı Ve daha sonra sahiplenmelisin... Tembelliği mücadele ile değiştir. Umutsuzluğu inanmakla değiştir. Çıkarcı insanları temiz insanlarla değiştir. Korkularını cesaret ile değiştir. Geçmişi gelecek ile geliştir. Aklınla kalbini değiştir. Sana söz verdiği hâlde değişmeyen insanlardan kork, çünkü sözüne sadık kalmayan sana hiçbir zaman sadakat da göstermez. İyiliği çoğalt. Ve pusulan hep vicdanın olsun.