Hayat Gül Kokulu Bir Sağanak Yine- Yılmaz Odabaşı

Gözlerimin önünde ıslak dağların kabaran yalnızlığı Ne varsa, uçurumlar eşiğinde, Hüzünlerle yalpalayan ne varsa, gözlerimin önünde Ve hayat gül kokulu bir sağanak yine... Buralarda gece uzun, gün ışığı yakındır Bir şeyler anlatmak istiyor hayat, Ve alıp götürmek bir şeyleri kurt sofralarına... Düşün ki, Mevsim rüzgarlarının savurduğu bir orman, insan Sev onu, sokul, konuştur, Doludur, Fazla üstüne varma. Gün batıyor.. Gün batıyor... Unutuyorum, Durgunluğum "niçin"di unutuyorum.. Gün batıyor... Gün batıyor, ürkek yıldızlar üşüşüyor yalnızlığıma... Umurumda değil ne yağmur, ne ayaz Ne de kerpiç kokusu havada; Unutuyorum sabaha kadar, Gün batıyor; geciken sabahlara koşuyor kuşlar gözlerimin önünde Ve hayat, gül kokulu bir sağanak yine...