Hayat Hepimizden Geniş- Mahmut Temizyürek

Ben hep gülümseyerek yaşadım dünyayı Gülümseyerek ölüyorum her gün sizlerle Baştan kendime basit bir yüz yakıştırdım Rüzgârıyla haşır neşir çıplak bir tepe Bir gök olsun istedim yüzümde, mavi, bulutsuz Metin olmaktan başka şansı var mıydı yoksulların Ben oldum işte, oldum ve öldüm Sorduğum tek soru vardı kendime (Öbürleri herkese ilişkindi) şimdi gitsem benden ne kalır geriye? Kaldı işte, ahdım kaldı dünyada Yaralı bir alın Gülümserken unuttuğum dudaklarım Ve yurdumu dolaşan kanım kaldı sizlere Kanım her yere bulaşıyor Aşçının kepçesine, marangozun rendesine silahın namlusuna, kalemin mürekkebine yargıcın cübbesine, âşıkların neşesine çocukların oyununa karışıyor Dağılıyor, çoğalıyor, yalıyor sokakları Habere çıkardım, dünyanın yaradılışını görmeye Alevlerin, kurşunların arasından sekerdim Ağaca bakar ağaç olurdum, köpeğe, göğe, serçelere Yaprağa bakar yaprak olurdum, tırtıla, kuşa, yaşlı teyzelere Umutsuzlara bakar iç çekerdim, hallaçlara, sütçülere, çerçilere Bütün otobüsler giderdi benle, istanbul-hafik, istanbul-refahiye Ev içlerine bakar ağlardım, buğday demetlerine, duvardaki ali’ye. Cemlere, kahvelere, meydanlara bakardım Herkes gibi çopur yüzlüydü hayat Kibirliydi yoksullar, kibirli ve atak Sözcükler hırçınlaştıkça dilsiz ve bataktılar Böyle bir dünya dermiştim kendime Hakikat gizlenmişti buralarda bir yere Ne ölümler gördüm de yaşamak hırsızlık gibi geldi bana Bulmalı derdim, bulmalı ölümün erken dilini O da oldu. Gördüm celladımın gözlerini ve gülümsedim Hepimize benziyordu, şaşırarak öldüm Bir duvar dibiydi sanırım, ıssızdım ve soğuktu gece Bir şey öğrendim ki söylemeliyim Hayat hepimizden daha geniş Ölüm her ömürden daha uzun sürermiş Dağları düşündüm, sokakları, ev içlerini Her şey yaşadığım gibiymiş, basit ve korkunç Dil susunca kan konuşur, kan konuşurmuş Kanım yurdumu dolaştıkça öğrendim.