''Hayatımın asıl en büyük kazası, Diego'nun ruhuna çarpmaktı.''

''...Diego, gerçek, öyle büyük ki, ne konuşmak ne uyumak ne dinlemek ne sevmek istiyorum. İnsan, öyle durduk yere soğumuyor insanlardan. Uğraşarak düzeltemediğinden, vazgeçerek kurtulursun. Kendin olmadan bana bir daha bakma... Bedenimdeki onca ameliyatın derin kesikleri bile, senin açtığın ruhsal yaralarım kadar incitmiyor beni. İki büyük kaza geçirdim Diego. Tramvay ve sen. En kötüsü sendin... Sabah olmayan bir sabaha uyandım. Sabah olsaydı bilirdim. Sevmekten ne zaman vazgeçtim? Kötü günümde yanımda olmadığın zaman vazgeçtim. Canın sıkıldığında benimle paylaşmadığını, kırılacak veya tedirgin olacak olsam bile düşüncelerini açıkça söylemediğini anladığım zaman vazgeçtim. Bana yalan söylediğini anladığım zaman vazgeçtim. Gözlerime baktığında, kalbinle bakmadığını, bana hala söylemediğin şeyler olduğunu hissettiğimde vazgeçtim. Her sabah benimle uyanmak istemediğini, geleceğimizin hiçbir yere gitmediğini anladığım zaman vazgeçtim. Düşüncelerime, değerlerime değer vermediğin için vazgeçtim. Ağrılarımı dindirecek sıcak sevgiyi bana vermediğinde vazgeçtim. Sadece kendi mutluluğunu ve geleceğini düşünerek, beni hiçe saydığın için vazgeçtim. Tablolarımda artık kendimi mutlu çizemediğim ve tek neden "sen" olduğun için... Bencil olduğun için vazgeçtim. Bunlardan sadece bir tanesi senden vazgeçmem için yeterli değildi. Çünkü sevgim yüceydi. Ama hepsini düşündüğümde, senin benden çoktan vazgeçtiğini anladım. Bu yüzden, ben de senden vazgeçtim.''