Hayrete Uyanmak | Fikirperver Dergi 32. Sayı | Serpil Uysal

Gecenin bir yarısı bir hayrete uyandım ben. Adına kar denilen zerreler gök kubbenin sonsuzluğundan köyüme, çocukluğuma usulca uzanıyordu. Ocakta ısıttığım su, bu hayretimi alıp sobanın ateşine, odunun çıtırtısına, kerpiç duvarlara yansıyan ışık oyunlarına götürüyordu. Arkadaşım çocukken, ailesinin ona orucu anlattığı gün günlüğüne bir insandan bahseder gibi “Bugün Ramazan geldi” yazmış. Öyle gerçek, öyle içten, kendi hâlinde bir hayretler yumağı çocukluk. Aldım ben hayretimi ve çocukluğumu, güne uyandım. Dün temizlediğim maket bıçağımın ucu paslanmış bugün. Cansız bir madde, etkileşmiş, oksitlenmiş, kimya dersinde gördüğüm bir dizi tepkime gerçekleşmiş. Çocukluğun hayreti öyle mi bakar ortaya çıkan muhteşem renge? Cansızmış canlıymış, hepsi hayret makamında onun için. Berk’in tasarımı bilekliğinin amonyumla renk değiştirmesini de bu hayret makamında dinledim o gün... Okumak için: https://fikirperverdergi.com/ İnstagram: @fikirperverdergi Fikirperest Dergi - YouTube Yeni sayımızda görüşmek dileğiyle...