Hepsi Bu- Yılmaz Erdoğan/ Anneler Kaçar Gibidir- Turgut Uyar/ Runaway- Aurora

Değişen ben değilim Dönüşen, savaş Yaşlanmakla ıslanmak aynı şey: Bir yağmurun gölgesinde ihtiyarlamak... Değişen ben değilim Artık zaman bile yetmiyor yaşadığımızı sanmaya Yine de, ışıklar bu kenti güzelmiş gibi gösteriyor geceleri... Bugün boğulmanın ne kadar süreceğine baktım Bugün bir pencerenin önünde durdum Ve uçmanın nasıl bir şey olduğunu hayal ettim Beni kafese kapatan çerçevenin dışına atlamanın nasıl bir şey olduğunu hayal ettim Ama benim hayalim, umursadığın birinin seni bulmasının pek nazik olmayacağını söyledi Bugün, henüz on yedi yaşındayken, bir adamın otoyola atlamasını izlediğim zamanı hatırladım Yol bir yere gitmez-miş. O bir durma biçimi-ymiş. Bu büyüklükte bir şeye tanık olan herkes görür-müş zamanı Okyanusu dinliyordum Kumun içinde bir yüz gördüm Bir rüya gördüm, 7 yaşındayken Yolumun üstündeki ağaca tırmanıyordum Cennetten bir parça gördüm Bekliyordu sabırsızca benim için Ve ben uzaklara koşuyordum Bir gün dünyadan kaçıp gidebilecek miydim? Yağmurun altında dans ediyordum Yaşadığımı hissettim Bir resim yapıyordum, Senin resmindi Ve bir anlığına burada olduğunu düşündüm Üstelik bu doğru değildi Ve tüm bu süre boyunca yalan söylüyordum İçime üzüntülerimi gömüyordum Ve uzaklara koşuyordum Her akşam nerden baksan yine de bir eksiği doldurur Babalar geri çekilir, Anneler onlara teslim olur Babalar hep perşembe, Anneler hep cuma olur… Bir tek kendime bağırdım Beni, bir tek ben duydum İnsanları sevmekten pek hoşlanmıyordum Sevdim mi de, ölmelerinden korkuyorum Sözcüklerden başka hiçbir şeyi sevmiyordum Gökyüzü sözcüğünün mavi bakışı altında katedraller inşa edecektim. Hem de binyıllar için Ama şimdi beni eve götür Beni ait olduğum yere götür Artık dayanamıyorum Ama şimdi beni eve götür, Beni ait olduğum yere götür