Her Kalbe Bahar Gelir- Ezgin Kılıç/ Anemon- Lale Müldür/ Dörtlükler- Ömer Hayyam/ Mutluluk- Hermann Hesse

''Ey Tanrı, hangi günahım için beni öldürdün? Ölmemek elimizde değil ki bizim: İyi yaşamamak beni tek korkutan.'' Zaman çok şey öğretiyor insana. Gün geliyor, Yanlış insanlara kıymet verdiğini öğreniyorsun. Gün geliyor, Bazı şeylere boşu boşuna üzüldüğünü... Zamanla, herkese değer verilmeyeceğini, Ve bazı şeylere üzülmemen gerektiğini öğreniyorsun. Bir bakıyorsun ki, seni acıtan onca yara çoktan kapanmış... Çünkü alışmayı ve kabullenmeyi öğrendiğinde, Kendine değer vermeye başlıyorsun. Kendine değer verince, İyileşmeye ruhundan başlıyorsun. Seni bir gün, en yakının ele verirse eğer, Öğren susmasını, Ve ağlamamasını. Bir kavanozun içinde, mavi bir gül yetiştir, her gün daha çok yaşayan Bir masalın ağzını kapat Ve yat... Bir sır daha var, çözdüklerimizden başka! Bir ışık daha var, bu ışıklardan başka. Hiçbir yaptığınla yetinme Geç öteye Bir şey daha var bütün yaptıklarından başka Geçmiş günü beyhude yere yâd etme, Bir gelmemiş an için feryat etme Geçmiş, gelecek, masal bunlar hep... Eğlenmene bak...Ömrünü berbat etme. Ömrümüzden bir gün daha geldi, geçti Derede akan su, ovada esen yel gibi İki gün var ki dünyada, bence ha var-ha yok: Daha gelmemiş gün 1, Geçmiş gün 2. Olan olmuş, vahlanma boşuna Dünyayı kara zindan etme başına. Bil ki, derman aradıkça artar derdin Yaşamana bak Elinden tek gelen bu: Olacakları danışan var mı sana? Yaşamanın sırlarını bilseydin, Ölümün sırlarını da çözerdin Yaşamanı akla uydurman gerek, Ama bilmezsin akla uygun olan nedir Bereket eli çabuktur ''zaman ustanın'' Başına vura vura sana da öğretir. Bu uçsuz bucaksız dünya içinde, bil ki, Mutlu yaşamak iki türlü insana vergi: Biri, iyinin kötünün aslını bilir Öteki ne dünyayı bilir, ne kendini. Mutluluğu aradığın sürece, Mutlu olacak kadar olgun değilsindir, Ve ulaşacak kadar her istediğine. Kayıplara yakındığın sürece, Ve hedeflerin varsa durmadan yöneldiğin, Bilemezsin huzur nedir diye. Vazgeçersen şayet her arzudan, Ne hedef, ne de istek tanıyıp Mutluluğu artık adıyla anmıyorsan, O zaman olup bitenlerin akışına Dayanamaz yüreğin ve ruhun erişir huzura.. Ne bilginler geldi, neler buldular! Mumlar gibi dünyaya ışık saldılar Hangisi yarıp geçti bu karanlığı? Birer masal söyleyip uyuyakaldılar. Bir kara parçasında, biraz para için, birbirini karalayan insanlar var. Var olmak için, her yolu mübah sayan insanlar var. İnsan, bir çukura gireceğini nasıl unutuyor? Mecazdır aslında şu dünya dediğin gönül Bin bir dilekle dövünmene yer yok senin gönül Bırak kadere kendini ... Dönmez, Yazmaz işte sil baştan kalemin gönül Eğer gözün değilse kör, Mezara ağlaya gör Bu fitne fesatla geçen ömrü bir hesaplaya gör Ve toprak altını gör...Şah da vezir de birlikte uyur