Her Şeyi Kuşatan Sevda- Erol Çankaya

Gizem deyip, başlıyorum adına Cılız bir güneş, soldu solacak Bir haziran sonu ki, yağmur bekleniyor Akıyor insanlar kendi dünyalarında Ve herkes anlatabilir bir ağrıyı Ben söylesem bu yaz akşamını, Biri bir sevda titreşiminden söz etse, Düşün ki saçlarını savuruyordu rüzgâr, Gözleri gülüyor ama karanlık kirpikleri. Hadi konuşalım o umarsız ağrıdan Boğuk bir ses, benim olmayan, asla... Gözlerim kısılıyor ve bulantı aniden Şuramda bir ağrı, şurama kadar Yanıyor gözlerim, bir duman gözlerimden. Konuşulsun yağmurun dolandığı o günden Cılız da olsa güneşti o İnsanlar... İnsanlar hep yanlarımızda Akıyor kalabalık dalgın bakışlarımda Düşün ki, saçlarını savuruyordu rüzgâr Ben, gizem diyordum her şeyin adına. İki can yürüsün birbirinden habersiz İki can, iki yürek, tek kalp ağrısı bir de Biri desin ki, saçlarında haziran Kirpiğinde mavilik, kirpiğinde gökyüzü İki can ve akıyor insanlar dünyalarında Biri desin ki, sözlerin ne yararı var_ Biri desin ki, bırak başlasın sevda Bir haziran akşamı yetmiş dokuz yılında Elini uzat ve ayrıl, yer sarsılıyor Elini uzat ve ayrıl, dolanıyor bulutlar Elini uzat ve ayrıl, günlerden salı Elbet hızla akıp gidiyordu hayat Kaç zamandır görmediğim ışıltılı bir yüz Belki de coşkulu bir haber vardı akşama... Bir zaman sonra her şey unutulsa da, Kardeşim, yüreğim koca bir diş gibi sızlıyordu Biri diyordu ki, bırak, başlasın sevda Ötekinin kirpiğinde acımasız karanlık... Gizem deyip geçiyordum bunların adına Bir türlü başlamıyordu yağmur Her şeyi, her şeyi kuşatıyordu sevda.