Het onzichtbare brom monstertje

De pyjamabroek lag op de grond, stil en verfrommeld als iets wat snel was uitgetrokken. Mama had hem niet eens zien vallen. Haar aandacht was al bij het speeltje dat ze vrijwel direct had ingeschakeld, dat zachte zoemen dat de stilte van de slaapkamer niet doorbrak maar vervormde tot iets privés.Ze liet zich tegen het hoofdeinde zakken, haar benen die nog warm waren van de deken nu bloot aan de middaglucht. Hopelijk had Linda haar knuffel al gevonden. Hopelijk hoefde ze niet meer mee te zoeken, want dit was een solitaire taak die geen extra handen verdroeg.Maar niet lang daarna stond Linda in de deurpost. Mama hoorde het aan de lucht — een gang die plotseling zwaarder werd, gevuld met het gewicht van een kind dat verdrietig is. Toen ze opkeek zag ze Linda daar staan, haar knuffelarm leeg, het gezicht ingetrokken in die uitdrukking die alleen kleine kinderen hebben."Konijntje nergens vinden," zei Linda. Een mededeling en een verwijt tegelijk.Mama voelde de trilling nog tussen haar dijen, een motor die zachtjes doorratelde. Haar stem bleef echter in die toon die alleen moeders bezitten. "Ik denk dat konijntje zich beneden ergens verstopt heeft. Ga maar alvast beneden zoeken." Ze zweeg even, het zoemen onder de deken harder dan nodig. "Als mama klaar is helpt ze wel mee, konijntje te zoeken."Linda draaide zich om en mama hoorde de kleine voeten de trap afrennen, licht als hagel op een raam. Maar mama zelf was even op zoek naar iets totaal anders. Na enkele minuten voelde ze dat ze bijna zou komen, dat punt waarop alles samenvalt, en zonder na te denken zette ze het speeltje een standje hoger.Toen hoorde ze het weer. De trap, nu langzamer. "Konijntje nog weg," riep Linda van halverwege, en in die paar woorden zat iets nieuws, een beschuldigende ondertoon die er gisteren nog niet was."Als je nu beneden gaat spelen krijg je zo een ijsje!" riep mama terug, en ze hoorde zelf hoe het doorschrokken klonk.Ze was nu niet meer van plan zich nog te laten afleiden. Haar huid trok samen rond een warmtepunt dat opschoot. Ze dacht terug aan de tijd dat Linda nog jonger was, toen ze gewoon door kon gaan onder de deken terwijl het kleine lijf naast haar naar een scherm staarde zonder er iets van te begrijpen. Maar die tijd was voorbij. Linda had nu de leeftijd bereikt dat ze soms verkeerde dingen oppickte.Het kwam terug, dat moment in de tram. Mama naast Linda op de bank, De Kleine Zeemeermin op het scherm, en zij met een fleece deken over haar schoot waaronder haar vingertoppen bewogen op een manier die niets met popcorn te maken had. Ze had gedacht extra subtiel bezig te zijn — de deken ruisde zacht, haar ademhaling regelmatig — en toch had Linda, juist toen Ariel boven water kwam, gevraagd: "Jeuk voorbips, mama?" Hardop. In een volle tram. Mama had iets gemompeld over wasmiddel, maar vanbinnen was ze verstijfd, precies daar waar de warmte het hoogst was geweest.Nee, dat kon ze zich nu echt niet meer veroorloven. Ook dingen als het onzichtbare brommonstertje moest ze nu écht vermijden, uit haar vocabulaire schrappen.Terwijl ze de snelheid hoger zette bedacht ze dat ze voortaan véél voorzichtiger moest zijn. De wereld was vol ogen die dingen zagen die je dacht verborgen te houden.Ze voelde haar orgasme opkomen, dat gewicht diep in haar buik dat omhoog golfde als een getij. Haar knieën trokken samen en ze drukte het kleine brommonstertje nog wat steviger tegen haar klitje, harder, dichterbij, alsof het kon verdwijnen in haar huid."Zow."Het kwam in stoten die haar adem stilzetten. Toen het zoemen afzwakte tot een zucht lag ze met haar ogen nog dicht, het speeltje in haar hand als iets wat bewijs zou kunnen zijn."Nu," zei ze hardop tegen de kamer, "kan mama mee konijntje gaan zoeken." Ze stond op, trok haar pyjamabroekje aan, wreef snel over haar wangen, en liep de trap af. Linda stond beneden met een sjaal om haar lege arm gewikkeld. "Kom mee, schat," zei mama, en haar stem klonk nu echt. "We gaan hem vinden."