Hiç Gibi Bir Şey- Abdulkadir Bostan

Dokunsa suya, Saçları sanki...bir nilüferin çocuksu gülüşü akıp gidecekti zaman gölünde Akıp gidecekti ardında eksik kalan ne varsa ona dair.. İnsan bu, zaman salıncağında çocuk misali... Ne zamanki, içimdeki atlara su vermeye indim Bütün devirler devrildi, Ne varsa koşmaya başladı Koşmaksa, dağlarımda yorgun bir rüzgârdı Geçmiş; acıya bölünse, Kaç kalır diye geriye susanların dilinden bir pencere göğe yürürdü, Hep göğe! Sanki Kilidi açılırdı sandukaların, hiç gibi gülümseyişler kalakalırdı -Evet! -Evet! Gülümseyişler hiç gibi Seyyar satıcıda, eski bir tablonun kenarına iliştirilmiş plastik bir gül gibi.. İnsan bu, Dünya dalında bir kuş misali...Bir kartal ölecekse Eğer gerçekten ölecekse, önce soyunur tüm göğü gözlerinde Sonra dağları Bir boşluk kalır aklında, Ve bürünür her şey -Hiç....gibi bir şey'e… Yalnızlık sesi biriktiren bir ulağın kulağından duymuştum -Babalar avucunda tutarmış meğer göğün kanatlarını Öksüzlükte bundan ibaretmiş Kuzey sahillerinde imbat nöbeti tutar gibi Bilinmez gibi yaprağın avuç içinde koca bir alem İnsan bu, Cennetin ırmağında yunus misali... Avlumda dönüp duran hengame Geçmişin gözlerinde, Şimdinin dizinde yatan, -Ağrı kesip, acı kesemeyen ilaç kokuları arasında Kendine sürgün o koca yalnızlığın adıydı -Babam, Ki, anlamlar, manalar, Aklın tavan arasına çöreklenmiş o koca boşluk Hiç...gibi bir şey… İnsan bu Yaşama mesafesi ayarlı, bir yolcu misali “Doksandokuz” isim tutuşurken elimi, ateş diye içimin içi, içler doğurup duruyordu Sanki doğum ile ölüm, yan yana Tam ortasında babam uyuyordu Yara ile kabuk yan yana, Yana yana kül gibi Hep kül gibi Kül gibi Sanki sonsuzluk bir tablo içinde küçülüp, küçülüp çoğalıyordu Aklım zalimce devam ederken yaşamaya Öylece sular akıyor, Serin akıyor, Çok serin akıyordu... İnsan bu, Aklındaki gölde yüzen balık misali... Bir iki çırpınış Hiç gibi...