Hindiba- Nurullah Genç/ Gene Ben- Ercüment Uçarı/ Jurnal- Cemil Meriç/ Kanla Kirlenmiş Evrak- İsmet Özel/ Düşün ki beni…Yirmi yaşındayım- Mahmud Derviş

Söyle Bana Hindiba, Kartallar uçar mı bir harâbeden? Köprülerden benim yarim geçer mi? Sen neden bu kadar güzelsin bilmem... Taşırsın yeryüzüne ebedi tohumları...Ben ise kuruyacak bir suyun mahkûmuyum Avuçlayıp öpüyorum kumları Bir kara delikten bakarken hayat, meydan okuyanlar kim bu serâba? Söyle bana hindiba Sen uykudayken dün gece Seyrettim seni sevdayla Yeniden Tanrı’ya el verdim Yeniden duaları öğrendim Yeniden yakardım umutla... Yeniden gün doğumlarına sevda büyüttüm... Sen uyurken dün gece, ‘Seni seviyorum’ları tekrarladım durmaksızın, Bir dua gibi, Tanrıya yakarır gibi… Bana, geceleri sıkıntıyla ve uykusuzlukla nasıl baş ettiğimi soruyorsun. Bir mum gibi...Öyle ki, sabah olduğunda söndürüyor, ihtiyaç duyduğumda yeniden yakıyorum. Bir yalnızlık, uykusuz gecelerde Eski şaraplardan bana gelen, Dağlardan ovalara inen bir ırmak gibi... Hangi güneş bu kendini öldüren? Ne kadar çok yeniledim kendimi... Kaç kez yorgundum kentler kadar? Bir sevgi, gözlerin bittiği yerde başlar Durup saçlarımı yeniliyorum... Gözlerim üşüyor apaçık olmaktan Mazim günahlarla dolu, hatalarla dolu. Ama yoluma ışık tutan olmadı. Olsa ne değişecekti bilmem. Hatâlarım cehaletimden…. Gemisini kurtaran kaptandır. Hangi gemi, hangi kaptan? İnsanlar cam parçalarını, gerçek hazineye tercih ediyorlar. Benim efsanelerimi dinleyecek kimsem yok. Ve uyuyamıyorum da. Keşke ıstıraplarım, sevdiklerimin işine yarasa... Gurur bile teselli olmuyor. Kendimi ben yaratmadığıma göre, gururlanacak neyim var? Benliğimde övüneceğim bir şeyler olsaydı bile, övünülmeyecek olanlar onları katbekat aşardı. Karanlık sözler yazıyorum hayatım hakkında Yazmak, olağanüstü bir teselli Öyle yoruldum ki, yoruldum dünyayı tanımaktan Saçlarım çok yoruldu gençlik uykularımda Acılar çekebilecek yaşa geldiğim zaman, acıyla uğraşacak yerlerimi yok ettim Ve şimdi birçok sayfasını atlayarak bitirdiğim kitabın başından başlayabilirim. Hayatta ne zaman mutlu olsam, bunun en iyi günlerim olduğunu hatırlatacak bir mutsuzluk habercisi daima karşıma çıkmıştır. Bu şiirin gidecek bir yeri yok... Kasım gibi kimsesiz dalında bir yaprak gibi, Güz, ondan habersiz Yaşamadım. Çocukluğumu, gençliğimi, yaşamadım. Hep kafamın üzerinde yürüdü vücudum. Gene de gerçek bir sevgi, bir teselli olabilir. Bunun için, onun da seni, senin onu sevdiğin gibi sevmesi gerekir. Beni anlayanlar, bana yabancı Düşün ki beni…Yirmi yaşındayım, Delikanlılar gibi oldum, Hayatla mücadele ediyorum. Adamlar gibi yük taşıyorum, Çalışıyorum. Bir lokantada… Bulaşık yıkıyorum. Müşterilere kahve pişiriyorum. Yapıştırıyorum tebessümler hüzünlü yüzüme, Düşün ki beni, bir beni...