Hoe gaat die uit?

De collegezaal rook naar afgekoelde koffie en natte jassen. Roos en Monique hadden elkaar voor het eerst opgemerkt aan het eind van een rij, twee meisjes die onafhankelijk naar dezelfde hoek waren geconvergeerd. Binnen een week deelden ze aantekeningen, binnen een maand vrienden. En op een avond in het najaar, toen de regen tegen de ramen tikte, imiteerde Roos tijdens de les de professor. Die sloop, die handbewegingen, die frons alsof hij de betekenis van het leven had ontdekt in een stofdeeltje. Monique beefde van ingehouden lachen, kneep in haar pen, voelde tranen opwellen. In die seconde wist ze: dit zou alles veranderen.Ze hadden in no-time meer dan een vriendschap. Roos bracht iets in Monique los dat ze niet onder woorden kon brengen: een ongeremdheid die keurige, behoedzame Monique in een warme valstrik leek te vangen. Monique bleef hangen, vrijwillig, met beide handen.De eerste keer dat ze daadwerkelijk samen in een bed sliepen, voelde als een natuurlijk gevolg. Ze waren het bed inkropen om te slapen; die bedoeling overleefde de nacht niet. Wat er gebeurde in het donker was iets zonder woorden: tast, druk, stilte, en het ademhalen van iemand anders vlak bij haar oor. Roos leidde, verwende, zoals altijd. Monique volgde, zoals altijd, en vreemd genoeg wilde niets liever dan dat volgen.Die avond had Roos het speeltje tevoorschijn gebracht dat Monique ergens in haar la had liggen. Een klein ding van roestvrij staal, verrassend koud in het donker. Monique voelde de druk ergens waar ze die niet verwacht had, waar ze hem had kunnen tegenhouden maar dat niet deed. Een druk die zacht begon en toen niet meer zacht was, en toen was het er. Helemaal erin.Monique had hiervoor geen woord gezegd, geen toestemming gegeven. Zij was degene die het erin had geduwd, dacht Monique, terwijl Roos fluisterde dat ze moest ontspannen. En daar was dat speeltje helemaal niet voor bedoeld geweest, niet op die plek. Het zoemde een monotone toon, onwerkelijk in het donker van de studentenkamer.Roos bewog met het ritme dat ze altijd wist te vinden, precies goed, alsof ze Monique's lichaam had bestudeerd als een kaart. Twee vingers diep, een duim die een trager tempo tikte, en dat speeltje, dat zoemend op zijn plek zat terwijl alles samenviel in een druk die groter werd dan Monique zelf.Toen kwam de piek. Monique voelde het beginnen in haar buik, een trek die uitstraalde naar alles. Ze perste haar ogen dicht, probeerde stil te blijven, maar er ontstond geluid ondanks haar, een geluid waar geen woord voor was, iets tussen hijgen en schreeuwen.En toen was het voorbij, of althans — de rest ontspande. Roos trok het speeltje eruit. Maar het was er nog steeds. Het zoemde voort, een laag mechanisch gebrom dat naakt op het dekbed in de nachtstilte onverwacht hard leek."Weet jij eigenlijk hoe die uitgaat?" vroeg Roos.Monique drukte op wat leek op een knop. Harder. Het ding reageerde niet, of verkeerd, want het zoem bleef. "Stom kut ding," zei ze, en ze wist niet of ze huilde of lachte."Weet ik veel?" Roos klonk verdedigend. "Het is jouw kut speeltje.""Lach maar," snoof Monique, "en wie was hier zojuist als een gnoe aan het klaarkomen?"Roos haperde, barstte in lachen uit. Twee meisjes die elkaar nog maar half kenden en toch volledig. Maar het lachen stierf weg. Roos zocht naar een knop, een schakelaar, iets. Het speeltje bleef zoemen."Hij gaat dus echt niet meer uit," zei Roos uiteindelijk, serieus. "Het knopje doet niks meer. Ik denk," langzaam, alsof ze haar eigen argument nog moest overtuigen, "dat je hem met je kontje kapot hebt geknepen."Monique keek haar aan in het donker en dacht: jij was degene die hem erin duwde. Ze zei het niet hardop. Ze zei niets. Ze liet het zoemen doorgaan, samen met het getik van de regen buiten, en wachtte tot iemand van hen tweeën het beter zou weten.