Huzursuzluğun Kitabı- Fernando Pessoa

Hayatımın adım adım çöküşüne, olmaya özendiğim her şeyin ağır ağır sulara gömülüşüne tanıklık ettim gizlice. Diyebilirim ki, gönlüm neyi arzuladıysa ya da bir anımı, en üst kattaki bir saksıdan düşmüş bir taş gibi kapımın önünde bin parçaya ayrılmıştır. Lafı dolandırmadan söylenebilecek ölü gerçeklerdendir bu. Hatta Kader'in oldum olası en büyük eğlencesi, kendine ait şeylere karşı bende sevgi ya da istek uyandırmak olmuştur. Kendi kendimi alaycı bakışlarla izlerken, ne olursa olsun hayatı seyretmekten de hiç vazgeçmedim. Kimileri, umutsuz yaşanmaz, der; kimine göreyse esas umut varken hayat bomboş kalırmış. Bugün ne umut besleyen, ne de umutları kırılan biri olarak bana göre hayat, benim de dahil olduğum basit bir çerçevedir. Aslında bölümler ve paragraflar halinde ilerlerim ben, kendime noktalama işaretleri serpiştirir, imgeler çılgınca kapışılırken, çocuklar gibi gazete kağıdından kaftanımla kral olurum. Ya da kelime öbeklerini bestelerken, kupkuru ama düşlerimde hep canlı kalan çiçeklerden deliler gibi taçlar takarım başıma. Bir roman kahramanı, okunmuş bir hayat olup çıktım. Hissettiğim her şey, sadece ve sadece bütün çabalarıma rağmen yazılmak üzere hissediliyor. Ne düşünürsem, anında kelimelere dökülüyor, o ahenkler de çoktan başka şeye dönüşmüş oluyor. Kendimi durmadan sil baştan kurgulamaktan mahvoldum. Kendimi düşünmekten, düşüncelerim haline geldim. Ömrüm, derin miyim, değil miyim diye düşünmekle geçiyor... Bir tür iskambil kağıdıyım ben, eski, bilinmedik bir resim, kaybedilmiş bir oyunun biricik izi. Özümden çok, kendimi tarif etmek için, kullandığım art arda yağan imgelerde bulur oldum kendimi...Kendimi öyle çok anlattım ki, sonunda varlığım tükendi. Mürekkep niyetine ruhumu kullandım ben de, hem zaten başka bir işe yaramıyor. Kendimdeki bene geri dönüyorum, bir hiç olsa bile. Ve gözyaşsız yaşlara benzeyen bir şey, donup kalmış, gözlerimi yakıyor. Var olmamış bir sıkıntıya benzeyen bir şey, kupkuru boğazıma oturuyor. Ama ağlamış olsam, ne uğruna ağlamış olacağımın farkındayım. Düş evreni gölge gibi peşimde...Ve benim uyumaktan başka isteğim yok.