İçin Yangın Dışın Deniz- Kara Sevda/ Omayra- Murathan Mungan/ Bu Şiirin Bitmesini İstemiyorum- Mahmud Derviş

Bir zamanlar biri vardı. Avuçlarının içinde denizler, hani susayınca içersin avuç avuç. Onun dünyanı yaratan ellerinden içersin. Ve susuzluğun hiç dinmez. Seni tuzuyla yakıp kavurana kadar içersin içersin, için yangın, dışın deniz. Sonra bu yangın alır başını gider, büyür büyür. Seni de yakar çocukluğunu da yakar, her şeyi yakar, herkesi yakar. Bütün bir atlas yanar. Artık haritasızım. Artık bir tek pusulam var bu yangından denizlerde. Hıncım...Hiçbir şey kalıcı değildir sonsuza dek. Doğmanın zamanı var, Ölmenin zamanı, Konuşmanın zamanı var, Susmanın zamanı…Düşen bir kar gibi terim… Kışın yağmurları, yaşları bitti Karlar eridi,kara günler gitti. Seveni, sevileni ayıran günler bitti. Işıksız,karanlık günler...Ve zaman hatırladı. Acılar unutulmalı, Buzlar çözülmeli, Tomurcuklar dirilmeli. Örtüler altındaki o güzel, yeşil ve çiçekler, çiçeklerle bahar gelmeli. Nice geçilmemiş yollardan geçti, Güvercin pınarının çevresinde dolaştı. Taşların arasından açan menekşe, Gözlerden yarı saklı, Yıldız gibi parlak, yalnız bir yıldız gibi göklerde parıldayan. Savruldum yatağa… Bir süre önce gelip geçen aşıkların söylediğini söyleriz biz sadece. Bu şiirin bitmesini istemiyorum, Bu güz gününün bitmesini istemiyorum. Ama hoşça kal çabuk gelir. Yüreğim, buğdayların arasında çırpınan kör bir serçe. Ve kuşlar da kaderle uçar. Kuş ölür, sen uçuşu hatırla.