Idealisme als businessmodel

Maar het bleek nepnieuws. Het was een zielige poging om aandacht te vragen voor de opening van een gloednieuwe chocoladewinkel, binnenkort in de Beurs van Berlage. Ook een beurs natuurlijk, maar niet de kapitaalmarkt, dat was de grap. En alle financiële redacties van het land lieten zich maar wat graag foppen. Een mooi verhaal moet je niet kapot checken. Dus geweldig nieuws! Eindelijk weer een Nederlands bedrijf dat de sprong waagt naar de beurs. En wat voor bedrijf. Geen fancy fintech start-up of app-bouwer, maar een echte stoere chocoladefabriek, met een missie. Met 50 % groei per jaar en in zeven landen actief. Willy Wonka in de polder, een sprookje! Bijna te mooi om waar te zijn.

Dat was het dus ook, te mooi om waar te zijn. En een pijnlijke mislukking met alleen maar verliezers. Want journalisten die eerder hadden staan juichen over de beursgang stonden nu plotseling in hun hemd. En dat was de schuld van Tony, die de media bewust had misleid. Een dure grap, lijkt me, voor een bedrijf dat integriteit en ethiek zo hoog in het vaandel heeft staan. Dat als missie heeft een 100 % slaafvrije cacao-industrie. Daar werd de onderneming nota bene voor opgericht, 12 jaar geleden. Het is het bestaansrecht van de club: eerlijke chocolade, zonder kinderarbeid. Moeten we dat nu ook maar met een korrel zout nemen, die missie? De gouden reclameregel, dat alle publiciteit goede publiciteit is en slechte publiciteit niet bestaat, gaat in dit geval niet op. Een eerlijke onderneming kan zich nu eenmaal geen foute grappen permitteren.

Want hoever is Tonys Chocolonely nu helemaal gevorderd met het slaafvrij maken van hun chocolade? De oorspronkelijke belofte van het merk was 100 % slaafvrij. Maar die leus werd al snel gewijzigd in op weg naar 100 % slaafvrij. In Ghana en Ivoorkust bleken 2 jaar geleden nog meer dan 2 miljoen kinderen mee te werken aan de cacaoproduktie, vaak onder dwang. Nu wil ik geen twijfel zaaien, hoor, over de goede bedoelingen van Tonys Chocolonely. Maar ja, de weg naar de hel is ermee geplaveid, met goede bedoelingen. En na twaalf jaar mag je toch wel enig tastbaar resultaat verwachten?! Maar nee, Tonys Chocolonely kan nog steeds niet garanderen dat de hele produktieketen volledig slaafvrij is.

Toch zijn de repen van Tony een waanzinnig succes. Je ziet ze overal, in alle vormen en smaken. Eens te meer blijkt idealisme een fantastisch businessmodel. Zakelijk gezien is het maar goed dat nog altijd kinderen worden uitgebuit in de wereld. Het is een gat in de markt voor ondernemingen met een missie. Ook in koffie en kleding trouwens. Talent wil graag voor je werken. En met een goed verhaal over eerlijke produkten druk je feilloos op de koopknop in de hersenen van de hippe consument. Want wie wil dat nu niet? De wereld een beetje mooier maken door het eten van chocola?

Prettige maandag!

See omnystudio.com/listener for privacy information.