Ik moest voelen om te kunnen helen - In gesprek met Bram Bakker

Normaal nemen we de Boatcast op zee op. Maar die dag was het water bij Jávea te wild om uit te varen. Dus bleven Bram Bakker en ik op het strand. Daar ontstond een open gesprek over de weg die hij zelf heeft afgelegd en hoe die zijn kijk op de psychiatrie, zijn werk en zijn leven veranderde. Bram werkte jarenlang als psychiater en kende de wereld van diagnoses, behandelplannen en professionele afstand van binnenuit. Toch begon er steeds meer te schuren. Hij miste menselijkheid. Tijdens zijn opleiding had Bram geleerd om afstand te houden. Luisteren met een stalen gezicht hoorde bij het vak. Je stelde vragen, gebruikte je kennis en bleef zelf buiten beeld. Tot hij aan de andere kant van het bureau terechtkwam. Hij merkte hoeveel het had betekend wanneer een arts gewoon had gezegd: lastig voor je, man. Of hem het gevoel had gegeven dat hij iemand persoonlijk mocht bellen wanneer het zwaar werd. Dat veranderde zijn kijk op zijn werk. De belangrijkste patiënt die hij als psychiater moest onderzoeken, bleek hij zelf te zijn. Ik herkende dat meteen. De weg die je zelf hebt gelopen bepaalt hoe ver je een ander werkelijk kunt begeleiden. Kennis helpt. Ervaring brengt je verder. Bram en ik spreken in deze Boatcast over het moment waarop je voelt dat het leven dat je hebt opgebouwd niet meer klopt, terwijl het er van buiten prima uitziet. Een succesvolle carrière. Een groot huis. Een huishouden dat georganiseerd was als een bedrijf. En toch wist hij dat er beweging nodig was. Kort daarna verloor Bram letterlijk zijn evenwicht. Neurologen deden onderzoek, maar vonden geen duidelijke oorzaak. Zelf kon hij de vraag inmiddels niet meer wegdrukken: waarom heb ik geen balans? Die periode zette veel open. Hij begon anders naar zichzelf te kijken, anders naar de zorg en anders naar de mensen die tegenover hem zaten. Zijn eigen verhaal kreeg een plek in zijn werk en hij stopte met doen alsof een therapeut losstaat van wat er in de kamer gebeurt. In ons gesprek gaat het ook over de grens van innerlijk werk. Je kunt jarenlang blijven graven, nog een sessie boeken en daarna toch weer iets vinden dat aandacht vraagt. Bram noemt het op een gegeven moment zelfs trauma-junkie worden. Daar moest ik om lachen, omdat ik het herken. Er komt een moment waarop de intensiteit afneemt. Je blijft jezelf onderhouden, zoals een auto af en toe teruggaat naar de garage, maar je hoeft niet steeds opnieuw door dezelfde diepte heen. Bram vertelt dat hij nu op een punt is gekomen waarop hij zichzelf gewoon oké kan vinden. Hij hoeft niet langer te bewijzen dat hij liefde waard is. Daar ontstond ruimte. Voor zijn werk, voor zijn keuzes en voor de richting die hij zelf wil volgen. De strijd om zichzelf te accepteren werd uiteindelijk zijn grootste zegen.