İki Yarayı Birleştiren Yara (Şebnem Şubumi'ye, Korkma Ben Varım)- Murat Menteş

Bengel kaplanı sevgilime yiyecekmiş gibi bakıyordu. Esneyen kaplana dublaj yapıyorum: ''Voarg, güzelliğiniz dişlerimi kamaştırıyor küçük hanım.'' Şebnem'in gülümsediğinde ''U'' harfine benzeyen ağzı, yanaklarında belirli parantezlerin içinde kalıyor. Gökyüzünde dolunayı andıran, pudralı bir kış güneşi. Elimi tuttu. İçim vatan, millet, insanlık sevgisiyle doldu. İki cihan, aşkım Şebnem'in dudaklarının arasından çıkan buhar,bana hayatın özü, özeti gibi görünüyor. Nefesi, ancak rüyalarda işitilebilecek türden bir ninni. Burnunun üstünden geçerek yanaklarını birleştiren çilek tozu çiller, kanatları açık bir kelebek etkisi uyandırıyor. Saçları, gül şerbetiyle boyanmış kızıl ipek. Aşk, insanın sadece psikolojisi ve kimyasını değil, tarihini, müziğini, coğrafyasını, fiziğini, hayat bilgisini de değiştiriyor. Şebnem'e bakınca, damarlarımdan bir çılgınlık akımının geçtiğini hissediyorum. Kabanımın cebindeki mücevher kutucuğunu yokluyorum. Evlilik teklifi etmek ne zor iş. Teleferikte baş başayken, içimde milyonlarca kez ''Evlen benimle Şebnem'' diyip, cebimdeki kutuyla oynadım. Boşuna. Yağmurun baskınına uğradık. Gürül gürül yağıyor. Şebnem şakır şakır gülümsüyor. Bir sarayın tavanından sarkan ve pervane gibi fırıl fırıl dönen kristal avizeler düşünün. Yağmur, etrafındaki tüm ziyaretçileri adeta siliyor. Herkes koşarak kayboluyor. Biz, alçacık duvardan dışarı sarkan salkımsöğüde yaklaşıyoruz. Yolun üzerinden renkli bir yağ akıyor. Hayal ile rüya arasındaki mahmur boşluktayız. Hızlanın yağmurun şakırtısından güçlükle duyulan şarkı, içeri neşe sızdırıyor. Cebimdeki kutudan yüzüğü alıp, avucumda saklarken ''Mikail göğün sosuk su musluğunu yine sonuna kadar açtı.'' diye söyleniyorum. Şebnem'den şimşek güzelliğinde bir kahkaha. Terk edilmiş bir okyanusta baş başa kalmış iki balık gibi sarhoşuz. Yüzüğü özenle tutarak, Şebneme uzatıyorum: ''Sana sırılsıklam aşığım Şebnem. Benimle evlenir misin?'' Yüzünde göz kamaştırıcı bir gülücük beliriyor. Şeffaf elini hafifçe kaldırıyor. Tam o anda başparmağım ile işaret parmağım arasındaki yüzüğün içinden bir mermi geçiyor! Derhal Şebnem'in bileğini kavrıyorum, var gücümüzle kaçıyoruz. Duvarın bitiminden sola dönüyoruz. İnsan ile tabiat yine aynı dilden konuşuyorlar. Mermiler, yağmurun içinde metalik ve yatay bir başka yağmur olup yağıyor. Tam anlamıyla nefes kesici. Titreyen bir göletin kıyısında kıpırdamadan poz veren, gözü yaşlı nil timsahının kuyruğundan bir kurşun sekiyor. Başını paçavra bulutlara gömmüş zürafa boynundan, tünekte pusmuş olan kaya kartalı göğsünden vuruluyor. Dünyanın dört bir yanından getirilerek burada hapsedilmiş tüm hayvanlar feryat figan ediyor. Tünelden fırlayıp yağmura daldığımız anda sağ omzumu sıyırıyor bir mermi ve gök gürlüyor. Daha önce hiç görmediğim türden, bildiğimiz ağaçlara hiç benzemeyen, kocaman bitkilerin kollarına atılıyoruz. Şemsiye büyüklüğündeki yaprakların arkasına saklanıyoruz. Ona aşık olmak, cehennemde çakmaklara gaz doldurmak gibi bir şeydi...Berbat haldeydik. Şebnem, omzundan akan kana parmak uçlarıyla hafifçe dokunuyor. Gözlerinden naylon ip gibi yaşlar iniyor. ''Ben iyiyim, sadece sıyrık.'' diyip gülümsüyorum. Son sözleri söyleyemememin vakti geçmek üzere. Şebnem'in otel sabunu gibi küçük kulağına sessizce ''Seni seviyorum.'' derken, yüzüğü parmağına takıyorum. Şebnem aşk coşkusu ve ölüm coşkusuyla şoklanmış halde fısıldıyor: ''Sevgilim, bu adamlar bizi öldürücek!'' Son sözlerime şerh düşüyorum: ''Korkma! Ben varım...''