İklima- Volkan Kaleli

Hiçbir cümleye sonundan başlanmaz, Bağışla Ümitsizlik ciddi bir iştir Bilirsin ki, adımı duyduğumda bile ürperirim Bir de parmaklarını öptüğümde. Ama sana ümidin fotoğrafını çekip yollamak isterdim Arkasında şu yazardı; ciddiyim. Bağışla Bilirim ki Olmazlar, düşü olmayan kalplerde yetişir. Hiçbir siyahın rengi solmaz Adın en güzel şimdi söylenir, bağışla... Silinmektir mümkün, tutunmaksa aramızda Bilirsin ki, akşamüstleri başka bir eser gönlüne Yorgunluktur, çöker Dizlerini kanatırsın kaldırımlarda, Fakat sözlerin ihtiyar, bağışla Gözlerin, masallarla uyuyan çocuklar kadar... Bilirim ki kirpikler çapak tutmaz ayazlarda Hiçbir hazırlık, acıyı azaltmaz Hangi laterna bizi çalarsa, ona koşacağım Bağışla... Sürekli tekrarlayan bir plak olacağım, Bilirsin ki, en güzel nota senin sesin.... En güzel esinti saçlarında.... Hangi sokak ıslak? Hangi toprak bereketsiz? Hangi kalp ehliyetsiz? Sevda, bir kaza kurşunu... Öğreneceğim, bağışla Bazen de fırtına ekmek, umudunu biçmektir Bilirim ki, bin yıllık güneş de olsam, batıdan doğmayacağım