İlkyaz Gibi- Afşar Timuçin/ Rüzgar Gülü, Kaptan- Atilla İlhan/ Yeryüzüne Dayanabilmek İçin- Tezer Özlü/ Gitmek- Can Yücel

İlkyaz kendiliğinden, Sana hiç sormadan gelir Dokunsan, uçar gider Az önce buradaydı Bir kelebeğin kanadında Bir demet çiçek gibi dalın üstündeydi, gördüm Bir yapraktan süzüldü Dağıldı suyun parlak yüzünde Sonra yayıldı yere Gün kavruldu, Deniz kirlendi, Sonbahar ve ilkbaharlar aldı başını gitti hayatımdan Az önce buradaydı Bu çıplak geceler yok mu Bu plak, böyle ağlamıyor mu Camları kırmak işten değil Delirecek miyim neyim... Güzel bir rüyada, bir rüya derinliğinden geliyor bir akşam Bu sonbahar, hayatımın en uzun sonbaharı... Nedir tren düdüklerinin çığlık çığlığa sorduğu? Bir şehri terk ederken susmak bu kadar güç müdür? Kadere dönüştüren nedir sıradan yolculuğu? Hani kurtalan treni’nde o kızın unutulduğu... Yoksa bütün unutulanlar zaten ölmüş müdür? Aklım başımda değildi Küfür gibi huzursuzdum Herkes beni unutmuştu Ben kimseyi unutmamıştım Yaşanacak bir yaşam vardır Binilecek bisikletler vardır Yürünecek yaya kaldırımları ve tadına varılacak güneş batışları vardır... Neden buradaki yeşil sessizlik, şimdi sana içinde yaşamak zorunda bırakıldığın dünyayı unutturuyor? Mevsim rüzgarları ne zaman eserse, o zaman hatırlarım çocukluk rüyalarımı, şeytan uçurtmalarımı İstanbul sonbahar giyince üzerine, nasıl da sana benziyor, farkında mısın? Yepyeni bir ilkbahar harcayıp, Bir yaz boğup, Bir sonbahar harcayıp Rüzgar gülünü arayacağım Fânî ömür biter, bir uzun sonbahâr olur Yaprak, çiçek ve kuş dağılır, Târümâr olur Ben her bahar aşık olmam ama Her bahar gitmek isterim Gittiğim olmadı hiç Ama olsun… İstemek de güzel