''İnsan bu hayatta inandığını yaşar, derler. Ben de seni yaşamak için, sana inandım...''

''Hani derler ya, Gördüklerin, duyduklarından fazla değil. Numarasını ezberlemişsin, unutamıyorsun...Ama bu asla sevmek değil. Sadece hafızan iyi. Onlardansın işte. Kaçamayanlardan. Özgürüm derken, bağımlı kalanlardan. Mesele silmek değilmiş, onu öğrendim. Ben, çok sen olmuşum. Meğer silinmiyormuş hayaller. Meğer benim senden başka düşüm yokmuş. Anlatamamışım, anlamamışsın. Sen fena halde aşka benziyorsun. Beni üzdüğün kadar güzelsin... Adını adıma kattığın kadar varsın. Sanki bir denizin en hırçın dalgasısın. Sen benim, Yazmak istediğim şiir, Söylemek istediğim söz, Duymak istediğim ses, Varmak istediğim şehirsin. Bilirsin, giyecek bir şey bulamasam, bir siyah kot, bir siyah tişört giyer, yanına gelirim. Siyah her şeye uyar, ama senin kadar değil. Kaybettiğim her şeyi sende buluyordum. Ama benim sende bulduklarım, ikimize de yetmiyordu. Her kalp, kendi acısının sesinde boğulurmuş. Kalbin zamanla alışır deme. Aşk bir an meselesi...Bana zamandan bahsetme. Bilirsiniz.... İnsan bir kere aşka yenildiğini düşünmeye başlarsa, bir daha kazanmamak için her şeyi yapar. Ve ne pahasına olursa olsun, herkesten kaçar. Birileri, sadece birileri olarak kalmaya devam ederken, Ve yazılmış hiçbir şiir sahibine ulaşmayı öğrenememişken, sen dön mesela. İki kelimeyi yan yana koyamam belki...Ama o zaman büyürüm. Hem de doğum günüme aylar varken... Bilirsiniz... Bazen acıyı hissetmezsiniz... İşte bu dünyanın en kötü şeylerinden biri. Çünkü bir acıyı hissetmiyorsanız, çok daha büyük bir acının içinde kalmışsınızdır. İnsan bu hayatta inandığını yaşar derler. Ben de seni yaşamak için, sana inandım. Ne balığın yeri akvaryum, Ne kuşun yeri kafes... Herkesin bir vatanı var...Benimki sensin.'' Yaz Bulutları- Ahmet Batman