İnsanın Acısını İnsan Alır- Şükrü Erbaş

Dünya bu kadar soğuk değildi Herkes gitmiş ama Her şey yerli yerinde Dünya sanki var olmak için değil, Kaybolmak için bulunduğumuz bir yer Aldığın yaş, katettiğin yola denk değil Her şeyi duyguların düzene koyduğu yaşlardayım Mutsuzluğun da bir yürek türküsü olduğunu, ben de insanlarla birlikte yeniden öğreniyorum Bir düşü büyüten, onun uzaklığı değil midir biraz da? Yağmur değişir mi? Altında ıslanana ve pencereden bakana bağlı belki ama Mavisi göründüğünden ,utanan gökte yağmurlar değişti. Her yağmur damlası, bir noktaya düşer Her yaprak, payına düşen rüzgarı bilir Her ırmak, kendi yatağında akar... Ve insan yaşadığı sürece seçenekler içinden bir seçim yapar Sormayın bana ben bilmiyorum Ben hiçbir şey bilmiyorum Ama ben gecelerin uzunluğunu ben bilirim. Ben bilirim yatakların ısıtamadığı yalnızlığı Sahi, yalnızlık da olmasa, N'apardım ben? Bazen ortalıktan kaybolur, Bir süre görünmez hiçbir yerde Sonra gene çıkar ortaya Aşk gibi. Tıpkı aşk gibi... Biliyor musunuz, Yalnızlık insanın kendi seçimiyse, iyi bir sığınak sayılmalı Sevmeyi özledim biliyor musunuz? Kayıtsız şartsız bir gülüşü Olur olmaz yerde ağzıma bir öpücüğün konmasını Bir doğruya sevinmekten çok, bir saçmalığa gülümseyebilen hoşgörüyü. ''Nerde kaldın?'' ayazını değil, ''Hoş geldin'' iyiliğini... En çok ne isterim biliyor musunuz? Bir roman kahramanı olup, Kendi hayatımı, bir başkasının kaleminden okumak Bazen hiçbir şey anlamıyorum Hayat demek, Biraz da zamanında anlamadıklarımıza karşı duyduğumuz pişmanlıklar demek değil midir? İnsan anladığı, Düşündüğü kadar özgürdür. Benim gittiğimiz uzaklar değil, içimizdeki sözlerdir... Mezar taşlarının dili yok, unutma.