İnsanla Büyüdü Zaman- Nevzat Üstün

İnsanla büyüdü zaman İnsanla büyüdü her şey, Çok uzun bir dünyanın sabahında.... Bir ince yaşama bu Elinden tutup götürdüğümüz İçimizin çılgınlıklarına, Bütün çılgınlıklarına, Sevgimiz de orada, Düşmanlıklarımız da Sıyrılıyoruz korkulardan, Zamanlar içinde sonsuzca özgür Unutmam, isterim seni... Büyüttüm soluğumun sıcaklığında binlerce yıl Ezildim kimi yerde, Çıktım dağ başlarına, Kolay değil sevmek çağımızı Kolay değil bakmak Bütün çamaşırlar asılı Değdir yüreğini de bak Değdir, aklını Değdir duygularını bir ucundan, Değdir de bak... Nasıl yalnızız, Nasıl gitmişiz kendimizden, Nasıl verilmişiz durup dururken... İlk yazda çiçeklenir ya bozkırlar, Uyanır ya armut ağaçlarının dalları, Su yürür ya genç kızların damarlarına Değdir bir kez gözlerini.