'' İnsanlar iyilik görünce, iyi şeyler bekliyorlar. Ve ben kimsenin beklentilerini karşılamaya çalışmak istemiyorum.''

Neden kimsenin içindeki iyiliği görmesine izin vermiyorsun? -Gece kafanı yastığa koyduğunda uyuyabilmek istiyorsan, tamamen iyi bir insan olmaya çalışmaktan vazgeçmen gerektiğini biliyorsun değil mi? Kimseye kötülük yapma. Ama insanlara iyilik yaparken, hatta severken bile sınırını bil. Yoksa başkasına iyilik yaparken, kendine kötülük yapmış, başkasını severken, kendini sevmeyi unutmuş olursun. Çünkü İnsanlar iyilik görünce, iyi şeyler bekliyorlar. Ve ben kimsenin beklentilerini karşılamaya çalışmak istemiyorum. Bağ kurmaktan mı korkuyorsun? -Çok gülenin heybeti azalır. Şaka yapan, hafife alınır. Bir şeyi çok yapan, onunla tanınır. Çok konuşan, çok yanlışa düşer. Çok yanlış yapanın, utanması azalır. İnsanlardan uzak durursan, ne ihanet edebilirler, ne de incitebilirler. Ama bu durumda hep yalnız hissedersin. İnsanlar bu yalnızlık hissinden asla kurtulamazlar. Buna rağmen, yalnızlıklarını unutabilmeleri sayesinde yaşamaya devam ederler. Yani, yalnız insanlar, yalnız kalmayı biliyorlar. Ve böyle yaşayacaklar. Peki ya aşık olurlarsa? -Gücümü, içimdeki güçsüzlükle savaşırken kaybettim. Böyle tramva geçmişi olan insanlar, hiçbir şeyi aşk kadar istemezler. Ancak sevgi onlara çok yabancı olduğu için, sevgiyi bulduklarında, ondan şüphe duyarlar. Kabullenemezler. Test ederler. Ve kendilerini sevmeye çalışan insanları da cezalandırırlar. Kendilerine kötü gelen biriyle tanıştıkları ana kadar...Kendilerine kötü davranan, ihmalkar, kaba biriyle tanıştıklarında, bu onlara tanıdık gelir. ''Bu kişi nasıl yönlendireceğimi biliyorum.'' ''Onu tüm kalbimle seveceğim.'' Ama onları seven biriyle tanıştıklarında ''Senin sorunun ne?'' ''Beni neden seviyorsun?'' ondan şüphe duyarlar. ''Seni sınayayım, sana bağırayım.'' ''Senden ayrılıyormuş gibi yapayım.'' seni test etmeme izin ver... Ama ihmalkar bir kişiyle tanıştıklarında, ''Seninle ne yapacağımı biliyorum.'' , ''Tam benim ilacımsın.'' derler. İnsanlar yavaş yavaş, güvenmemeyi, inanmamayı, sevmemeyi, kronik şüpheci olmayı öğrenir. Bu gerçekleştiğide, artık ne yazık ki çok geçtir. Ama ihmal edilen her şey, ölür. Ertelenen her şey, ertelendikçe daha da uzaklaşır. Söylenemeyen her söz, kalbe yük olur. Yürünmeyen yol birikir. Her şey yerinde ve zamanında güzel. -Bir şeyi unuttun. Kaçınılmaz olanı değiştiremezsin.