Işık- Vicente Aleixandre

Deniz, toprak, gökyüzü, ateş, rüzgâr, Üzerinde yaşadığımız kalıcı dünya. Neredeyse bize yalvaran uzak yıldızlar, Bazen gözlerimizi okşayan bir el gibi olurlar. Işığın o gelişi, alnımda duran. Nereden geliyorsun, nereden doğuyorsun? soluk alıp verdiğini duyduğum aşk dolu biçim, Kendi müziğini içinde taşıyan bir göğüs gibi hissettiğim, Meleksi harplerin fısıltısı gibi, Neredeyse dünyaların gümbürtüsü gibi billurlaşmış şimdi? Neden geliyorsun, parıldayan ışık demeti biçimindeki göksel pelerin? Yaşayan, acı çeken, tüm canlılar gibi seven bir alnı okşayan? Bir dağlama demiri olarak, yakıcı bir ateşin anısına hemen benzeyen sen, nereden geliyorsun? Okşayışın senin inlemeden, gülümseyişin: çok yukarılardan inen dudakların gelişi gibi... Senin gizinin fısıltısı, umutla bekleyen bir kulağı Yaralıyor ya da yalnızca bir çift parıldayan dudaktan çıkacak Bir adın söylenişi gibi düş kurduruyor. Şimdi yanıbaşımızda, senin varlığınla ya da yükselen sessizlikle yıkanan toprakta Dönüp duran küçük, narin hayvanlara bakıyoruz... Kendi varoluşuyla açığa çıkan, suskunlukla korunmuş, Orada insan, onların çarpıp duran kanlarının sesinden başka bir şey duymaz. Kendi derimize bakıyoruz, çünkü görünen bedenlerimizi Görünür kılıyorsun, kimin gönderdiğini bilmediğim ışık, Sanki birinin dudaklarından fısıldanan ışık, Söyle bana, söyle bana, kimdir o, kim çağırıyor beni? kim sesleniyor, kim bağırıyor? Söyle bana, bu kadar uzaktan gelen, bu yalvaran çağrı nedir? Bu ağlama...yalnızca bir göz damlasıyken duyduğum, Ah sen, göksel ışık... sarsıntı ya da arzu, Ateşi hiç sönmeyen göğsün tutku dolu umudu, Ağlayan bir göğüs, Topraktaki bir beli kucaklayabilen.... Ah, uzak dünyaların aşk dolu düzeni, Acılarını asla söylemeyen âşıkların, Var olan bütün bedenlerin ve ruhların, Bize sessizlikleriyle ulaşan sonsuz göklerin!