İşini Kaybetmiş Şairin Ölümü- Hüseyin Peker

Yıldız hücreler yarattım ölmeden önce El yazısı ile sattığım dükkânlar Yok ettiğim kitaplar, köklü şiirler bıraktım Onların küllerini sordum yaratıcı bedenime Kravatımı ters bağladım, bundan kime ne! Beni yıkadınız, sonra örttünüz, gerisi bilmem ne! Direksiyon mu? O benim işte: Dünyamı döndüren, kil içeriği bir toprak üzerinde İyi ki örttünüz; küçüldüm, yaşarken görmedim Mercan kayalıklarda yüzdüm O insan yavrusu yüzgeçlerle Kanat çırptım, uçtum, aştım Bir kuştum, bir büyük balık Benden iyisi mi vardı bulut üstünde? Dalga sırtında, yürüyüşlerde ve izinlerde Görmediniz, ömür biçtiniz Sonra üstüme basmak için toprak örttünüz Hepsi bu işte! Sormayacaklar şimdi de: Nereye gittin, neydin? Tehlike bağımlısı... Kağıt geri dönüyor yaz artık İstenmeyen sayfaları, kalan dürtüleri yaz artık Ben sendim, bu ölü kim? Doğrusu yaşamak isterdik hep birlikte...