Islak Kül- Hakkı Zariç

Bu kadar gökle yetinmemeli Beyaz rüzgârlar aramalı Ya da Çamur selinde sürüklenmeli.... Islak kül biriktiriyorum sıfıra doğru giderken, Alkış: o beyaz gürültü ellerin arasından çıkan, Yaldızlı çerçevelerin içindeki yasaklar listesi Biter törenler bir gün, aşırı can sıkıntısı kalır Yenmek ve yenilmek için yeni bahaneler aranır Kendisini sorun çözmeğe adamış adamların adımları yorulur Yaşlı mevsimler gelir, heves güzün alnında sarışın bir yaprak olur Gölün huzurunu kaçırır sektirilen taşın sıralanan dalgaları Moda sözcükler, kof ahlak ve ürkek bakışlı kadınlar unutulur Islak kül biriktiriyorsun sıfıra doğru giderken Biliyorum, unutulur eldivenli uşakların zorunlu uysallığı Intihar sevicilerinin yeşil renkli kalemle yazdığı adları Cebimde taşıdığım kibrit, o yangın çıkarma tutkum Bir klavsenin çığlığıyla irkilişi, yalnızlığın elbet unutulur Islak kül biriktiriyorum sıfıra doğru giderken, Saten dokunuşların sızısıyla uyanıyorum, Her gece biraz daha acımasızlaşıyor karanlık Burdan öteye yol yok diyorlar, bağırıyorum Dargınlığı uzun süren babaların suskunluğu kadar büyük, Uykusuz gecelerde üşümek ve düşünmek kadar kaçınılmaz... Kış kadar giyinik, karakol kadar çıplak Zaman kadar soyut, zaman kadar gerçek Biraz daha gök, daha gök, gök!