İSLÂM’DA BİRLİĞİN ANAHTARI: SÜNNET-14 MART 2025-MEVLANA TAKVİMİ

Sünnetin bir gelenek gibi sürekliliği ile din hayata geçirilmiş, müslüman toplumlarda birlik sağlanmıştır. Sünnet, müslüman ülkelerde kültür birliğini sağlarken bu ülkelerde, farklı âdetlerin görüldüğü gerçeği vardır. Bunlar İslâm’ın geneldeki hükümleriyle uyuşma içinde oldukları sürece yararlıdır; beşeri hayata muhtaç olduğu dinamizmi katar. Nihayetinde bu zengin farklılıklar, ümmet hayatının çokluk içinde birlik ilkesine göre tecelli etmesini sağlar. Ancak burada iyi teşhis edilmesi gereken bir nokta bulunmaktadır. Gelenekler, âdetler asıl olarak kâbul edilmezler. Sünnet ile gelenek arasındaki benzerlikler ve özellikle yaptırım gücü, geleneğin sünnetin önüne engel olarak çıkmasına sebep olabilmektedir. Ancak sünnetin dînî olması ve dinin kaynaklarından olması açısından sünnet farklıdır. Geleneklerin sünnete engel olması; onların dine aykırı olması durumunda söz konusu olur. İslâm’a aykırı olmayan gelenekler bir engel teşkil etmez. Sünnet ile geleneğin hayatı yaşama biçimi olmaları açısından benzerlikleri, geleneğin zararının da büyük olabileceğini gösterir. Sünnet, geleneklerin getireceği olumsuzluklara karşı bir engeldir. Sünnete göre yaşayan kişi, bu suretle aynı konudaki örf-âdete göre hareket etmemiş olur. Çünkü sünnet, hayatın her safhasına hitap etmektedir. Sünnet, İslâm kültürüdür. Kıtalararası müslüman milletlerde çağlar boyu gözlemlenen ortak değerler ve uygulamalar hep sünnetin birleştiriciliği, belirleyiciliği ve bütünleştiriciliğinden kaynaklanmıştır. Ümmet, sünnetle vardır, onunla yaşar. Yozlaşma da sünnetten ayrılmakla başlar. Bunun için hayatı yaşarken; şuurluluk, dikkat, tam bir uyanıklık ve kendine hâkimiyet hali içinde olmak gerekir. Zira başıboş bir şekilde yaşamak, dînî yaşayışı engeller. Sünneti, hayata yansıtmak gerekir. Sünnet yaşanıyorsa, toplum hayatına yayılmışsa orada yanlış âdetler ve gelenekler ıslah edilmiş demektir. (Aynur Uraler, Sünnete Uymanın Engelleri, s.113-114)