İstanbul ve Sen- Nurullah Genç

İstanbul bana hep seni hatırlatıyor Çünkü onun gözleri de en az senin ki karar yeşil Hala, Gülümseyen bir lale gibi bana sürgününü gönderiyorsun Dört yanı çevrili bir kale gibi Ne sır umut, ne de sır veriyorsun Gemiler gidiyor...Sen gidiyorsun Sulara yansıyor yeşil gözlerin hüzün dalga dalga, ıssız ve derin Beni İstanbul’a terk ediyorsun Sensiz ne şehrayin, Ne deniz kalır Gidersin, Harabe olur İstanbul Martılar göç eder Sular alçalır Kendini çöllerde bulur İstanbul Güneşi rengarenk gökte gör Saçlarını tarar iken bulurum Beyazı, gecenin çizgilerinde Ellerini arar iken bulurum Sensiz çözülür mü gül ve muamma? Yüreğimden hala habersiz misin? Adını göklere yazarım amma Mehtabı kaybolur düşlerimin