İşte Bir Şiir- Ataol Behramoğlu/ Bir Ev Çizeceğim- Cengiz Bektaş

Bir akşamüstüne doğrunun melankolisini sonsuzlaştırmak istiyorum Yaşadığıma tanık olun Bu bireysel çırpınışları asmak istiyorum, tanık olun Ama bir aralıkta yaşıyoruz sanki, Yeryüzü, ayaklarımızın altından kayıyor Ve kimse bunun farkında değil Her yerde benciller ve ukalalar kendi ölçülerine zorluyorlar hayatı Ve hiç kimse denizin nasıl büyük ve derin bir şey olduğunun farkında değil Ve hiç kimse bir karpuz kabuğundaki çıldırtıcı, taze ve derin yeşilliğin farkında değil Ve hiç kimse çocukların neden mahzun olduğunun farkında değil Ve onları nasıl bir dünyaya hazırladığımızın Hafifçe başım ağrıyor, bir çocuk ağlayışı, geçen bir tren, Birazdan televizyon sesi yükselir, hayatımızı karartmak ve zapt u rapt altına almak için Hiçbir şairi kıskanmıyorum ve hiçbir şaire özenmiyorum, İstiyorum ki, kendi çırpınışları, kendi savruk davranışları içinde Bir disiplin yaratsın şiirlerim, söylediklerim İşte durup dururken, uzak semtlerinde Ankara'nın Geniş ve soğuk bir gecekondu akşamının izlenimi geliyor aklıma Ve tereddütsüz geçiyorum şiirime bunu Mutlu olmayı bir kez yitirdim sonsuzca belki de Bir ev çizeceğim bölümsüz doğu-batısız Verin ellerimi Serin gölgelerde kişiler çizeceğim Ağusuz çocukluklar Ayrı bölüm düşkünü yok aramızda Çalışmanın büyüsü, Evimizin düzeni yerinde Yüzyılların tümü birden yaşanacak Kötü tümceleri de seveceğiz iyilerce Çalgılar susacak, Ses sürecek eylemimizde Gözlerimi kapatsam, Cennet'i düşünürüm, Bahçeleri, bağları, Elmayı, narı, Ak, kara dut, Erik, Kavakları ya, kavakları.. Kapatsam gözlerimi, Cennet'i görürüm, Arıkları ya, arıkları, Kumruları duyarım, Gözlerinizi kapatsanız, Cennet'i düşünseniz, Görmediniz ki, Göremezsiniz... Suya uydum, Bıraktım ışığa kendimi. Bir ev çizeceğim bölümsüz doğu-batısız Verin ellerimi Verin ellerimi Kişiler çizeceğim.