İtiraf Dilekçesi- Bahaettin Karakoç

Şimdi yalan çıkmanın utancını terliyorum Ortalık olabildiğince bir kör-duman. Ben kendi dumanımda boğulurken Beyaz ve siyah atlarını koşturmuş zaman; Ihlamurlar çiçek açmış... Rüzgâr ıhlamurların türküsünü söylüyor Çıkıp bir yelkende oturmam mümkün değil Utancımın terleri kurumadan zamanın dışına sarkamıyorum. Ihlamurlar çiçek açmış, bense hâlâ buradayım Kavlimize göre böyle olmayacaktı, Muhakkak sana gelecektim bir çiçek vakti Yüreklerinde hasret, seslerinde hasret Turnalar geçiyor Yaşanmamış bir gün, gün değil suçu takvimlere bırakamıyorum. Sebep bir değil, beş değil Ben birincisini söyleyeyim, Yaşanmış bir süreçtir sana rehin bıraktığım yaz, Yakamaz, yakıştıramazsın, bugün,dün değil Tek başıma çare üretmekten tükendim İş karışık, içinden çıkamıyorum. ’Gel' diyorsun sürgülüyken kapılar Mayın tarlasına düşmüş gibiyim Kasları, kanatları yanmış bir kuş gibiyim Geç geldi ve uzaktan geçti bu bahar İki tarla arasında takım belirleyen Bir taş gibi oturup durdum bütün yıl Gelen şiir yağmurlarını da kapıdan çevirdim ben Bir gönül öne geçti, bir akıl Gel gör ki, her zaman kaderin dediği oldu Bu işi bitirmem mümkün değil Şair dilim lâl şimdi Derdimi kolayca dökemiyorum. Gözlerimi kapatsam da karşımda duruyorsun Ihlamurlar çiçek açmış salkım saçak Ağlasam ıhlamurların dallarına kar yağacak Uzatsan da pasaportumun süresini Köprü su altında kaldı, bugün dün değil Kaçağım, yüzüne bakamıyorum.