''İyi olmak, iyi hissetmeye yetmiyor...İyi olmak, sevilmeye yetmiyor.''

Durdum Dinlendim Güneşler geçti üzerimden Yağmurlar, Rüzgarlar geçti Bekledim, günler geçti üzerimden Başta saydım bir bir, sonra bıraktım. Aylar geçti. Bir başıma düşündüğüm balkonlardan serin, sessiz yaz akşamları geçti. Gittim sonra. Şehirler geçti yanı başımdan... Şehirler dolusu insanlar geçti el sallamadan. Hepsini sevdim. Çağırdım Ay göründü karşıdan, kuşlar geçti. İnsan, yalnız gelmeyeceğini bildiğini böyle fazla çağırır dedim Acılar geçti. Duruldum. Yüreği dedim, yumuşak tutmalı her zaman. Kurumuş olan kırılır her zaman. Ne kadar özledim desem, Ne kadar aradım desem, Ne kadar seviyorum desem, Ne kadar âşığım desem, Ne kadar tutkunum desem, Yine de sana olan duygumu anlattım diyemem. Sen, Seni, Vereme yakalansan, Kötü huylu bir kansere tutulsan, Kör kalsan, Yatalak olsan, Sevebilecek birini kaybettin. Sen, Tanrı'nın sana o muhteşem elleriyle uzattığı armağanı, tuttun duvara vurdun. Sen, Tanrı'ya ayıp ettin. İyi olmak, iyi hissetmeye yetmiyor. İyi olmak, sevilmeye yetmiyor. Bazıları vazgeçmiştir aramaktan, Bazıları bulduğunun farkında değildir. Bazıları kaybolmuş gibi hisseder, Bazıları geri döner yolun yarısından. En baştan başlamaya kiminin hali yoktur, vakti kalmamıştır kiminin. Bazıları çekip gitmek ister, Bazıları mutlu sonlara inanmayı seçer. Herkesin vardır kıyamet ilan ettiği günler. Benim sırtımı dayayabileceğim bir duvarım yok Gölgesinde dinleneceğim bir omuzum da yok Kim anlar ki içimin yandığını? Ya da kime anlatabilirim ciğerimi deşen acıyı? Kime söylenir böyle şeyler? Bu yalnızlık kiminle paylaşılır? Yalnızlığın da kemiği var Kırılabilen, Çatlayabilen Kendimi bir çiçeğe benzetecek olsam, Papatyalara benzetirdim. Önce kökünden, sonra yapraklarından bencilce koparılmış papatyalara Ve keşke, Bir şehir olabilseydim ben O zaman dokunmazdı terk edilmeler içime Bu yollar benim diyebilirdim Bu gökyüzü benim Bu yağmur Sen, Onca sahtekarın, Onca vicdansızın, Onca ihanetin içinde durabilmeyi nasıl başarıyorsun? Çocukların vurulduğu, Çiçeklerin koparıldığı, Sevgilerin harcandığı, Umudun tükendiği bir dünya var dışarıda Kanını emecek bir sürü vampir Sana kullanılıp, köşeye atılmış pis bir mendil gibi hissettirecek bir sürü katil... Sen neden burada değilsin? Biliyorum, Uzaklara giden biri artık korkaktır. Altındaki attan, Üstündeki gökten, Hatta içindeki acıdan bile korkar. Dokunduğun her şeyin bir gün yok olmak için var olduğunu hatırla İplerimizi yönlendiren şeyin içimizde olduğunu hatırla Bir gün savaşmaktan vazgeçecek olursan, beni hatırla Tüm yaralarıma rağmen pes etmediğimi, Seni sevdiğimi hatırla Şimdi ne ararsan, Bir sevdanın içinde fazlasıyla bırakıyorum sana bu kitapta... Yine de sözlerine, Ve hafızana ihtiyacım var Beni hatırla Hepsi Geçti- Ezgi Ayvalı/ Küfrüm Aşar Edebimi (2)- Nursen Yıldırım