JAK ROZMAWIAĆ Z DUCHEM ŚWIĘTYM? - NANIEDZIELNIK 19.05

Wszyscy oni w dniu Pięćdziesiątnicy zebrali się ponownie w tym samym miejscu. Nagle dał się tam słyszeć wielki szum, niczym odgłos potężnego tchnienia z Niebios wypełniający dom, w którym przebywali. Tchnieniu temu towarzyszyło pojawienie się jakby płomienia, którego języki spoczęły na każdej z obecnych tam osób. Wtedy wszyscy zostali napełnieni Duchem Uświęcenia i w obcych językach zaczęli głosić Boże sprawy zgodnie z tym, co ten Duch polecał im mówić. W tym czasie w Jerozolimie, oprócz mnóstwa mieszkańców Judei, przebywało także wielu pobożnych ludzi ze wszystkich narodów Ziemi. Głośny szum przykuł ich uwagę. Gdy się zbiegli, wpadli zaraz w niebywałe zdumienie, gdyż wszyscy słyszeli, jak uczniowie przemawiają ich rodzimymi językami. Głęboko poruszeni, mówili jeden do drugiego: — Czyż owi ludzie, którzy tu przemawiają, nie są wszyscy Galilejczykami? Jakże więc jest możliwe, by każdy z nas słyszał swój ojczysty język?! Partowie, Medowie i Elamici, mieszkańcy Mezopotamii, Judei i Kapadocji, pielgrzymi z Pontu i Azji, z Frygii i Pamfilii, z Egiptu i z tej części Libii, która leży blisko Cyreny, a także przybysze z Rzymu – zarówno Żydzi, jak i prozelici, mieszkańcy Krety czy Arabowie – wszyscy słyszymy, jak owi ludzie przemawiają w naszych językach, mówiąc coś o wielkim Bożym dziele. DZIEJE 2, 1-11 (NPD)