Jezusi Gjen Fuqi ne Lutje (Marku 1:35)

Jezusi Shpenzon Kohë në LutjePërgatitja për detyra dhe përballja me tundimet: Përpara se të fillonte shërbesën e Tij publike, Jezusi u pagëzua dhe kaloi 40 ditë në agjërim e lutje në shkretëtirë. Kjo kohë e izoluar e përgatiti Atë shpirtërisht për t'u përballur dhe për të triumfuar ndaj tundimeve të forta të Satanait.Tërheqja pas punës së gjatë dhe lodhjes: Jezusi kërkonte vazhdimisht të tërhiqej mënjanë pasi kishte punuar shërbesën për një kohë të gjatë. Ai e shihte këtë si një nevojë absolute për t'u "karikuar" dhe shplodhur shpirtërisht përmes bashkëbisedimit me Perëndinë.Kërkimi i Zotit në momente dëshpërimi dhe zie: Kur mori vesh lajmin e hidhur për vrasjen e kushëririt të Tij, Gjon Pagëzorit, Jezusi zgjodhi të tërhiqej me barkë në një vend të shkretë. Ai e përdori këtë kohë vetmie për të vajtuar dhe për ta ndarë dhimbjen e Tij drejtpërdrejt me Perëndinë.Lutja përpara vendimeve të rëndësishme dhe në kohë stresi të lartë: Përpara se të zgjidhte 12 dishepujt, Jezusi kaloi tërë natën duke u lutur. Po ashtu, në Malin e Ullinjve, përpara arrestimit dhe kryqëzimit, Ai iu drejtua Atit në një agoni të jashtëzakonshme emocionale, duke kërkuar forcë për të përmbushur vullnetin hyjnor.Tre Nën-pikat (Zbatimi Praktik për Jetën Tonë)Nevoja për vetë-analizë të përditshme: Çdo ditë duhet të analizojmë veten nëse jemi të mbushur me Frymën e Perëndisë apo me frymën dhe shqetësimet e kësaj bote. Kur bëjmë diçka kundër vullnetit të Tij, Fryma e Shenjtë brenda nesh lëndohet dhe na ndërgjegjëson.Shkëputja nga zhurma dhe teknologjia (agjërimi digjital): Për të patur një kohë kualitative dhe personale me Zotin, nuk mjafton vetëm të tërhiqemi në një vend të qetë, por duhet të heqim edhe telefonin nga dora. Eshtë e pamundur të mbushemi me Frymën e Tij nëse jemi vazhdimisht të shpërndarë nga zhurmat e botës.Ndryshimi i fokusit nga e përkohshmja tek e përjetshmja: Gabimi ynë më i madh është se shpesh na bie besimi ngaqë mendojmë vetëm për të sotmen dhe problemet e kësaj jete (çfarë do bëj tani e çfarë do bëj pastaj). Duhet ta drejtojmë shikimin tonë drejt përjetësisë dhe madhështisë së Zotit, ku nuk ka më vuajtje apo sëmundje.KonkluzioniLutja dhe koha e veçantë me Perëndinë nuk janë thjesht një detyrë fetare, por një domosdoshmëri jetësore që askush nuk na e imponon dot; duhet ta zbulojmë dhe ta dëshirojmë vetë. Nëse zgjedhim ta mbushim shpirtin tonë me Frymën e Perëndisë dhe jo me gjërat e botës, do të gjejmë forcën e duhur për të përballuar çdo kohë të vështirë, të sigurt se Perëndia premton dhe i mban gjithmonë premtimet e Tij.