Jouw zomer

Waarom je met de zomer vergelijken? De zomer is gebakken lucht. Hij komt met veel bombarie, hij pronkt op de gevels, brandt een paar weken, en bolt het dan af zonder excuus. De wind sloopt de knoppen, de zon blaast hoog van de toren en druipt dan af, en september komt achteraf de boel opruimen. De tijd is dol op dat soort werk. Hij breekt. Hij deukt. Hij confisqueert. Hij jat de kleuren, de strelingen, de zekerheden. Hij verandert paleizen in stof en beloftes in grappen. Maar bij jou blokkeert het. De seizoenen zetten door, de jaren stapelen zich op, de wijzers rukken op met hun vuile grijns, en toch biedt er iets weerstand. Iets weigert in de pas te lopen. Jouw schoonheid buigt het hoofd niet. Jouw glans tekent geen akkoord. Jouw zomer vraagt geen respijt. Magere Hein mag zijn theater opvoeren, zijn zeis scherpen in de coulissen, zijn zandlopers rondjagen als een dolgedraaide hamster. Veel zal hij niet oogsten. Want zolang deze regels in een paar hoofden spoken, zolang ze achter een paar blikken branden, zolang ze in een paar ogen na smeulen, blijf jij vooruitgaan. Het klopt onder de bakstenen. Het brandt onder de modder. Het zoemt onder de ruïnes. Terwijl de tijd de boel belazert, terwijl de wereld vals speelt, terwijl de rest in elkaar dondert, houdt het stand. Het houdt nog stand. De kalenders kunnen verrekken in hun mappen, de seizoenen van kleren wisselen, de eeuwen affluiten voor het einde van de speeltijd. Jij zult er altijd zijn, in deze wankele zinnen, in deze flarden adem gegooid tegen de vergetelheid, in die kleine, koppige sintel die weigert te doven. Zolang er ogen zijn om te zien, longen om te ademen, mensen levend genoeg om te gedenken, zullen deze woorden hun job doen. En hun job, is jou recht te houden.