Kaba Güç (Geleneksel İnuit (Eskimo) Şiiri)

Ben rüyâların dokumacısıyım Rüyâ bekçisiyim ben. Yavaşça uykunda yürürüm Ve kalbine görüntüler yerleştiririm. Yumuşak gece rüzgarları üstünde yolculuk ederim. Rüyâ Ruhlarının ülkesinde kesintisiz... Uyurken seni korurum. Ben Koruyucu Ruhum… Senin Rüyâlarının Koruyucusu… Evet, ben rüzgârla dansettim… Sıçrayıp oynarız rüzgâr ve ben Günışığının tarlalarında ve yüksek çayırda. Aslanağzı çiçeğinden ruhları göklere uçurturuz Ve usulca yeryüzüne döndüklerini gözleriz... (gülümse) Ben ve benim rüzgârım güçlüyüz. Bilinmeyen yerlere dans ettik başımız önümüzde, Rüzgâr ve ben oynarız bir zorba dansı. Az sonra, rüzgârın arzusu yavaşlayacak Ve ben dansedeceğim başka bir şarkıya. Bu dans, dudaklarıma getirir bir sevgilinin öpücüğünü, Yumuşak bir okşama yanaklarıma. Öğrenirim sevmeyi ve sevilmeyi biz dansederken. Yumuşak ılık bir meltemdir rüzgâr...Ve şarkı söyler bana. Fısıltılar... Onun arkasında fısıltılar, Tam bir fısıltı üstünde fısıltılar. Yüksek sesle değil herkesin duyacağı kadar, Fakat yeteri kadar yüksek, onun duyması için… “Kalbi taştan”, o duyar Sözcükler, gözyaşlarının başlamasına sebep olurlar. Onun kalbi fısıldar, “her zaman değil, bizim kalbimiz taştan.” Gülümser gizli bir gülümseyiş. Beraberdi onlar, ayrıldılar. O gözyaşlarını kurutur... O, şimdi fısıldar “Evet, kalbi taştan… Hiç kırılmayacak tekrar…”