KafkaOkur (Sayı 72/ Evan Almighty (2007)

''Biraz daha aynı kişi olarak kalırsan, başka biri olacaksın.'' Oysa gidebilirdim. Bunca insan her gün, her dakika, her saniye bir kapıdan çıkıp gidiyordu. Bazıları gittikleri yerlerde uzun, bazıları kısa kalıp, geri dönüyorlardı. Sonra...Tekrar gidiyorlardı. Gitmeyi birkaç parçaya bölüyorlardı. Öyle büyük bir lokmaydı ki, bir defada çiğneyip yutamıyorlardı. O yüzden de cesaretin bıçağıyla lokma lokma doğruyorlardı. Her seferinde birini ceplerine koyup, yolda giderken çiğniyorlardı. Nihayet öyle bir gidiyorlardı ki, dönüş yolu güneş batarken kendiliğinden yok oluyordu. Dönecek bir yer, geçecek bir yol, özlenecek bir suret kalmıyordu. Her vazgeçişin kendince bir yas süresi olduğuna inanıyorum. Şu an yaşlı değilim. Hem de hiç. Kalbimin kıyısında kurulmuş salıncaklar var. Bacaklarını ileriye doğru uzatan bir kız çocuğu çok hızlı sallanırsa, ayak uçlarının bulutlara değeceğine inanıyor. Sabahları gülümseyerek uyanıyor. Sevmediği yemekleri yemiyor. Yollarda yürümek yerine, koşuyor. İçindeki heves koşturuyor bacaklarını (: İnanmaktan vazgeçmeyi kayıpların en büyüğü olarak adlandırıyorum. Bu bir mektup olsaydı, sizi güldürürdüm mutlaka. Fakat bu bir şiir. Umut da kader gibi. Hem kendine yenik, hem de kendine galip. Bunu kimse söylemedi. Belki düşündü. Çünkü vardır insanın yaşamasında. Uyku ve öfke gibi vardır. Biri sabır için dua ederse, Tanrı ona sabır mı verir? Yoksa sabırlı olmak için, onlara fırsat mı verir? Cesur olmak isteyenlere, Tanrı cesaret mi verir, Yoksa cesur olmayı gerektirecek fırsatlar mı? Birisi ailesine daha yakın olmak için dua ederse, Tanrı onlara bir anda sıcak duygular mı verir, Yoksa onlara birbirlerini sevmeleri için fırsat mı sunar? Her şeye aynı açıdan bakarsan, hep aynı şeyleri düşünürsün. Hep aynı şeyleri düşünürsen, hep aynı şeyleri yaparsın. Hep aynı şeyleri yaparsan, hep aynı sonuçları elde edersin. Hep aynı sonuçları elde edersen, hep ya mutlu ya da hep mutsuz olursun. Bir de bir çeşidi var ki insanın, -nereden biliyorsun diye sormayın- zamanın çarklarına dokunmamak için hiçbir anıyı kesip yırtmıyor. “O anlar vardı. Ve güzeldi. Altında ne olursa olsun, belki bir yalan, belki bir kandırılma, lakin ben o anın içinde mutluydum, zaman beni öyle tanıyor...Bunu bozamam,”diyor. Herkesin acısı, bir şeylerin eksikliğinde birleşiyor. Bu beraberlik, körlük doğurur. Ve sen, eğer biraz daha aynı kişi olarak kalırsan, başka biri olucaksın.