My name is Maggie. My name is Maggie. My name is Maggie. My name is Maggie. My name is Roy. My name is Maggie. My name is Maggie. My name is Maggie. My name is Maggie. My name is Maggie. My name is Maggie. My name is Maggie. My name is Maggie. My name is Maggie. My name is Maggie. My name is Maggie. My name is Maggie. My name is Maggie. My name is Maggie. My name is Maggie. My name is Maggie. My name is Maggie. My name is Maggie.
Kaya lang ay wala pang 24 oras na magkahiwalay, ay nilalagnat na kami pareho. Tumagal ng tatlong araw ang lagnat namin na hindi mawala-wala, kaya pinadoktor na kami. Nung nakasakay na kami sa owner ni Lolo para magpunta na sa doktor, ay pareho kaming sumigla at nawala ng lagnat. Naisip ni na mama na baka namimiss lang namin ang isa't isa, kaya kami nagkasakit. Tumuloy pa rin kami sa doktor, pagkatapos ay namasyal. Wala raw kaming kabakas-bakas na may sakit. Pero nang umuwi na ako kinalolo at si Maggie ay kinamama, ay nilagnat na naman kami pareho. Kaya sinuli na lang ako nilalolo. Pagka uwi ko, ay gumaling na uli kami pareho.
Since then, even though we didn't get away from our parents, we didn't get away from our parents. At in order to share our parents, we were able to get away from our parents. Sometimes we didn't get away from our parents, even though we didn't get away from our parents. Even though we didn't get away from our parents, we didn't get away from our parents. But even though we didn't get away from our parents, we didn't get away from our parents. Even though we didn't get away from our parents, we didn't get away from our parents. Even though we didn't get away from our parents, we didn't get away from our parents. Even though we didn't get away from our parents, we didn't get away from our parents.
at inis na inis siya. Minsan ganoon din ako sa kanya. Nalalaman ko na may kaaway siya dahil bigla akong nakakaramdam ng galit kahit wala naman akong kaaway. Tapos malalaman ko na lang na may kasagutan pala siya. Pero ang pinaka matindi na naranasan namin ni Maggie ay noong nagbuntis siya sa panganay nila ng asawa niya at inaswang siya. Nasa Saudi ako noon at nagtatrabaho dahil alas 4 pa lang ng hapon.
I realized that I didn't realize that I was able to get rid of my heart. I was afraid to get rid of my skin. I was afraid to get rid of my skin. I was afraid to get rid of my skin. I was afraid to get rid of my skin. I was afraid to get rid of my skin. I was afraid to get rid of my skin. I was afraid to get rid of my skin.
Hindi sumasagot si Maggie. Busy ang phone niya kaya natriple na yung kaba ko. Tinawagan ko na yung parents namin na sumagot naman kagad. Tinanong ko agad kung kamusta si Maggie. Alam ni mama ang band naming kambal kaya nag-alala agad siya at nagtanong kung ano raw ang nararamdaman ko. Sinabi ko na bigla na lang akong kinabahan ng sobra. Narinig ko pa si mama na inutusan si papa na puntahan si Maggie na nasa kabilang bayan pa. Tinatry din daw tawagan ni papa si Maggie pero busy nga ang cellphone. Nataranta na kaming lahat kasi kahit yung asawa niya ay busy ang cellphone. Si papa sa sobrang pag-aalala.
I told him his brother to come near Maggie to check what happened to him. I was nervous, Sir Nev. I was like to go back to the Philippines. I was going to go back to the Philippines. I was going to go back to Maggie. I was going to call Maggie. I was going to call him.
Okay naman daw si Maggie, may naririnig lang daw na naglalakad sa bubong at parang kumakaskas sa yero. Kaya raw busy ang cellphone ng mag-asawa ay dahil magkausap pala ang mga ito. Nasa trabaho pala ang bayaw ko at tinawagan ni Maggie dahil natatakot nga ito. Nagalit pa sa akin ang magaling na babae dahil ng bulahaw paraw ako kinamama, pati si Tito na kapatid ni Papa ay napasugod kahit natutulog na pala ang mga ito. Ako pa ang lumabas na masama kalaunan Sir Nev. Pero alam ko naman na biro lang yon ni Maggie kasi nagpasalamat din naman siya dahil may nakasama siya noong gabing yon at nakatulog siya ng maayos.
Sir Nev, hello po. Ako po si Dimitri. Tagapakinig nyo mula rito sa Bukidnon. Baka pwede pong magpabasa ng totoong karanasan sa inyong channel. Baka sakaling maisama nyo ito sa mga serye ng inyong mga palabas.
Tungkol ito sa kambal kong si Apollo. Hindi po Apollo kibuloy kasi mas bata si Apple. At wala na siya rito sa mundo nating mga buhay sa kasamaang palad. Sa aming magkambal ay mas mahina talaga ang katawan ni Apple. Sakitin siya at may hika hanggang noong 7 years old kami. Madali kaming makilalang dalawa dahil mas payat siya at maliit kumpara sa akin. Ahed din ako ng isang taon sa kanya sa pag-aaral. Dahil noong bata pa lang kami ay ayaw niyang mag-aaral. Umiiyak siya sa school at inaatake ng hika. Kaya nag-decide si nanay na huwag na lang muna siyang pag-aaralin.
Ang totoo niyan, kawawa ang kapatid kong yun dahil tagasalo siya ng mga pinagliitan ko dahil nga mas maliit siya sa akin. Pero pagdating naman sa atensyon ng mga magulang namin ay masasabi kong mas attentive sila sa kanya kesa sa akin. Noong bata pa ako ay nagsiselos ako. Pero noong teenager na kami ay nawala na rin yun sa akin dahil nakikita kong mas kailangan talagang alagaan si Apple kesa sa akin na malusog. Hanggang sa nakapag-college kami pareho ay sakitin pa rin si Apple. Hindi man nga nakapag-RTC dahil mabilis hingalin. Noon namang magtatrabaho na siya ay pinasok ko siya sa kumpanya kung saan ako nagtatrabaho para kahit papano ay nababantayan ko siya. Oo nga't malakas-lakas na si Apple kumpara noong mga bata pa kami. Pero hindi ko rin kasi maiwasang mag-isip na in case na may mangyari sa kanya ay makakatakbo agad ako. Naging mas close kami noong nagtatrabaho kami sa iisang kumpanya dahil lagi ko nga siyang tinitignan-tingnan. Inihahabilin ko rin siya sa mga kasama niya at kapag break time ay pinupuntahan ko rin siya para mas sigurong nakakain
I'm going to ask Apple why I didn't have a girlfriend, even if I didn't have a girlfriend, even if I was studying at my job, I didn't have a job at my job. I'm not going to answer it, because the truth is, I'm going to have a girlfriend for a long time. But I thought, I'm not going to have a girlfriend if I'm going to have a girlfriend because I'm going to have a girlfriend. I'm going to have a girlfriend because I'm going to have a girlfriend. I'm going to have a girlfriend if I'm successful.
Isang linggo pagkatapos ng pag-uusap namin na yon, ay napanaginipan ko si Apple. Ang setting ay doon din sa lugar kung saan niya ako tinanong tungkol sa pagkakaroon ng girlfriend. Pero sa panaginip ko, sinasabi niya na manligaw raw ako. Ligawan ko raw si Teresa, na taga finance. Ngumiti lang ako, pero nagpatuloy si Apple sa pagsasalita. Huwag daw akong mag-alala, hindi ko na raw siya kailangang bantayan. Intindihin ko na lang daw ang sarili ko, si na mama at iba pa naming kapatid. Nagpapasalamat siya dahil hindi raw ako naging madamot sa kanya, at lagi ko siyang inuuna bago ang sarili ko.
Naiiyak ako kapag naiisip ko ulit ang panaginip na yon Sir Nev, dahil pamamaalam na pala yon ni Apple. Nagising agad ako pagkatapos ng panaginip na yon at ang bigat-bigat ng dibdib ko. Tinakbo ko agad ang kwarto ni Apple at nakita ko siyang mapayapang nakahiga sa kama. Hindi na siya humihinga, kaya sinugod namin siya sa ospital. Dead on arrival si Apple. Cardio respiratory failure daw. Hindi naman nakakagulat dahil nga sa sakit niya. Pero hindi pa rin kami makapaniwala na biglaan. Wala man lang signs noong mga nagdaang araw o kahit noong gabing naghahaponan kami. Normal na normal lang kasi siya. Tapos hindi na pala siya magigising.
I said to my mama, I said to myself that there was an apple. I said to myself that I was in my heart. I lost my heart at my heart. It's a pain but based on my heart, it's a pain. It's a pain, it's a pain. It's a pain, it's a pain, it's a pain. I thought I was thinking about it's a pain. I said to myself that Apple's relationship with my relationship, I felt that I was in my heart at my heart. I said to myself that I was in a partner when I was in my heart. I said to myself that I was in my heart. I said to myself that I was in my heart.
But one of the things that I'm going to call, is Teresa from the finance department. I was going to go back to work after living in Apple. There was Teresa in finance, but a few months ago, I'm going to go back to the department. Teresa is the name of my name. I clicked at I'm going to live with her. Sir Nev, now I'm 4 years old for me, and I'm going to thank my brother.
Hello po mga kapasta at sayo Sir Nevquero. Ako po si Shay at magsha-share lang po ako ng story. Kwento lang po ito sa akin ng Tita Sel ko at sinabihan niya ako na gusto niya rin daw sana itong marinig sa inyong channel. Matagal na raw itong nangyari, nasa 20 years na ang nakakaraan. Naging yaya ang Tita Sel noon sa isang may kayang pamilya sa Maynila. Sobrang bait daw ng mga amo niya na yon. May anak silang kambal na lalaki, nasa dalawang taong gulang pa lang. Pero may kakaiba sa mga anak nila.
I'm going to ask Tita Sel to not to leave the house at Kambal, and I'm going to leave it alone, not to be able to visit the family. At first, I didn't know Auntie Sel what was going to say to her, but one of the things that she told me is to say to her. Makapangyarihang manggagamot daw ang lolo ng kambal. Bago raw ito na mayapa, ay pinasa sa kambal ang kakayahan niya. Kaya ngayon daw ay may kakayahan na magpagaling ang kambal. Pero ayaw daw yun ng mga magulang nila. Hindi nila gustong matulad sa lolo nila yung dalawa. Nagtaka nga ako kung bakit alam yun ng kasambahay. Pero sabi ni Tita Sel ay pinsan pala nung nanay yung kasambahay na yun.
Ilang beses daw napatunayan yung kakayahan na yon Sir Nev. Minsan daw na nahulog mula sa hagdan yung hardinero ng pamilya, ay agad nilapitan ng kambal. Hinawakan sa likod, tapos ilang minuto lang ay talagang bumalik sa normal yung katawan ng hardinero. Sigurado daw siya sa sarili niya na nabalian siya pagkahulog niya, pero milagrong naging maayos siya ng ganun kabilis. Ilang beses daw nakita ni Tita Sel ang mga pagpapagaling na yon ng kambal, at kada mauulit yon ay talagang namamangha siya. Pero may isang pangyayari daw ang nagparealize kay Tita Sel kung bakit ganoon kahigpit ang mga magulang ng kambal.
May dumating daw sa bahay nila na mag-asawa. Sabi raw ay kamag-anak sila ng mga may-ari ng bahay. Agad silang naniwala kasi kilalang kilala nga yung mag-asawa, pati na rin yung kasambahay na pinsan nga. Hindi ko na idedetalyay yung nangyari Sir Nev kasi medyo mahaba. Pero sinubukang tangayin nung mag-asawa yung kambal. Muntik na silang magtagumpay kung hindi lang sila naharang ng mga guard. Galit pa yung mag-asawa sa mga amo ni na tita kasi daw sinasayang lang yung kakayahan na binigay ni Ingkong para sa kanila.
Hindi na lang pinakulong yung dalawa, kasi totoo pala na kamag-anak yung mga yun. Ang ginawa na lang daw ng amo ni Tita Sel, dinala na lang sa ibang bansa yung kambal. Alam daw ni Tita kung anong bansa yun, pero huwag ko na lang daw babanggitin. Hindi niya sigurado kung kamusta na yung kambal, o kung pinagpatuloy ba nilang gamitin yung binigay na kakayahan sa kanila. Naiintindihan daw ni Tita Sel yung naging desisyon ng mga magulang nung kambal, kasi kung maiexpose nga sila at makikilala ng maraming tao, ay magiging imposibleng magkaroon sila ng normal na buhay.
Magandang umaga po. Ako po si Josefa Serneb. May ibabahagi lang akong karanasan na nangyari sa aming pamilya noong bata pa ang aking panganay na anak. Ang anak kong yon ang nagkumbinsi sa akin na ipadala at ikwento ang kasaysayang ito sa inyong channel, si Josef. Isang taong gulang pa lang ang anak kong yon ay napaka sakitin na. Inaabot ng 40 ang lagnat niya at kinukumbulsyon pa. May pagkakataon pa noon na sa ospital na kami nagdaos ng Pasko at bagong taon dahil sa pagkakakonfine niya. Sa liit ng katawan ng aking anak ay napakaraming tubo ang nakasaksak sa kanya dahil sa kung ano-anong gamot.
Gagaling siya, lalabas ng ospital, pagkaraan ng ilang buwan o linggo lamang ay magkakasakit na naman at isusugod sa ospital, kung saan gugugol na naman kami ng ilang araw bago siya makalabas. Tatlong taon na siya ay ganoon pa rin ang kanyang kalagayan, pero sa panahon yun ay nakakapagsalita at nakakalakad na siya, kaya nagkaroon kami ng ideya kung bakit ba napakasakitin niya. Sa ganoong edad ng mga bata ay usually napakalikot na ng mga ito, pero iba si Joseph. Kung saan mo siya ilagay ay doon lamang siya hanggat hindi mo sinasabi na pwede siyang maglaro. Minsan kahit sabihin mo pang pwede ng maglaro ay nakapirmi lang siya at pangitingiti. Medyo kakaiba dahil wala naman siyang kalaro o laruan pero parang napakasaya niya. Sabi ng asawa ko ay minsan pinagbasta niya ang bata. Ay napansin niyang parang may pinapanood o pinakikinggan ito base sa pagkakatutok ng mga mata nito sa iisang direksyon. Bukod nga roon ay pangitingiti lang ito. Para bang may kalaro na siya lang ang nakakakita.
Nang sabihin yun ng mister ko ay nag-alala ko dahil baka kaya nagkakasakit ang bata ay dahil may nakakalaro na hindi nga namin nakikita. Pinatignan namin sa albularyo at hindi nga kami nagkamali. May kalaro nga si Joseph na isang pamilya ng duwende. Ang sabi pa ng albularyo ay gusto raw kunin ng anak ng duwende ang anak namin dahil kakambal niya ito. Magkasabay raw kasi kaming nanganak ng ina ng duwende.
Grabe ang kilabot ko noon, Sir Nev, at gusto pa palang makuha ang anak namin. Sabi raw ng duwende ay handa itong magbigay ng isang tapayan o yung malaking jar na naglalaman ng ginto at mga diamante, kapalit ni Joseph. Siyempre hindi kami pumayag ng asawa ko. Pinayuhan na lang kami ng albularyo na maglagay ng manikang kasing taas ni Joseph na nakasuot ng damit niyang pinagpawisan. Pagkatapos ay ilagay ito sa isang hukay sa may puno ng aratilis sa gilid ng bahay namin. Huwag daw naming tatabunan ang hukay. Hayaan lang daw namin at kapag lumubog ang manika, ay nangangahulugan na tinanggap yun ng mga duwende.
Ginawa namin yon at isang gabi ay naalimpungatan ako dahil may naririnig akong nagsasalita. Pagbangon ko ay nakita ko ang anak ko na nakaupo sa kama sa pwesto niya sa pagitan namin ng tatay niya. May kausap siya pero hindi ko maintindihan ang sinasabi. Nang bumangon ako ay nakita kong may batang babae na kamukhang kamukha ni Joseph. Nakabestida ito, pero maliit lang. Nang mapatingin sa akin ang bata ay bigla yung nawala. Tsaka naman ako parang kinalabit sa likod. Paglingon ko sa likod ay wala naman akong nakita. Nang tignan ko si Joseph ay nakahiga na ulit ito at natutulog. Pero ang mister ko naman ang gising. Nanaginip daw siya na may maliit na batang kamukha ni Joseph nakausap ang anak namin. Hinilabutan ako dahil nakita ko rin yon. Ang kaibahan lang ay hindi ko masabi.
Kung panaginip din ang nakita ko. Pero kamukhang kamukha ni Joseph yung batang babae. Ang naisip namin ay baka yun ang sinasabing duwende na kakampal niya. Kinaumagahan ay wala na ang manika sa hukay. Nag-alala pa kami dahil baka may kumuha noon. Pero ang sabi ng albularyo ay tinanggap na yun ang pamilyang duwende. Hindi na raw magiging sakitin si Joseph. Sa awa naman ng Diyos Sir Neb ay totoo ang hatol ng albularyo. 28 anos na ngayon si Joseph at may pamilya ng sarili. Hindi na nga naulit ang pagkakasakit niya noon na napakalala.
Sabi ng lola ko ay meron daw akong kakambal noong pinagbubuntis pa lang ako ni mama, pero hindi na isilang yung kakambal ko, dahil bigla itong nawala. Nagpa-ultrasan daw noon si mama nung tatlong buwan na siyang nagbubuntis. Tuwang-tuwaraw sila ni tatay nung makitang dalawa ang embryo kasi two birds in one stone daw. Wala silang kambal na kamag-anak, kaya milagro daw kami ng kambal ko. Naging maingat naman daw sila, lalo na si mama dahil siya ang nagbubuntis. Si tatay naman daw binibigay ang lahat ng gusto ni mama. Nag-iisip na sila ng pangalan noon, given grace at given gift kapag babae, tapos matyas at matyo naman kapag lalaki. Bandang ikalimang buwan ng pagbubuntis ni mama ay nagpa-ultrasound uli sila, at doon nga nalaman na nag-iisa ko. Wala ang kakambal ko, na walang parang bula, at doon lang din nalaman ang gender ko.
. . . . . . .
But ayun nga, nang ipanganak ako ay walang kahit na anong palatandaan na may kambal ako. In-assume na lang ni tatay na lalaki rin ang kambal ko at sa kanya binigay ang pangalang Matthew at ako si Matias. Habang lumalaki raw ako ay napapansin nila na naglalaro ako ng mag-isa. Pero takbo ako ng takbo at sigaw ng sigaw na parang may humahabol sa akin. Nagsusuot pa raw ako sa kung saan saan at ang saya-saya ko. Kapag daw tinatanong ni na mama kung sino ang kalaro ko, ay sasagot lang daw ako ng bata. Naniniwala raw sila na yun ang kakambal ko.
Kaya pinangalanan nilang Matthew ang kalaruko. Katagalan ay nawala rin ang kalaruko na yon at hindi ko na rin maaalala. Pero noong teenager ako at nagkaanak ay may nangyaring kakaiba. 17 lang ako nung maging tatay na rin. 21 anyos na ako ngayon at madaldal na ang anak kong tatlong taon.
Sir Nev, may sinasabi ang anak ko na ngayon daw ay tama na ang pangalan niya. Noon daw kasi ay baby girl siya, pero panlalaki ang pangalan niya. Pero ngayon ay baby boy na siya at tama lang na Kent Angelo ang pangalan niya. Tinanong ko siya kung ano ang pangalan niya noong baby girl pa siya. At ang sabi niya ay Matthew ang binigay na pangalan sa kanya. Kamuntik na talaga akong mapaupo sa pagkakatayo ko noon Sir Nev. Karga ko pa naman siya habang nagkukwento.
Quento pa ni Jello ay naglalaro kaming dalawa ng taguan at siya raw ang laging taya. Ayaw ko raw magpataya sa kanya dahil basa siya parati. Seryosong seryoso siya habang kinukwento yun. Tapos ay tumitingin siya sa akin ng matagal. Kinilabutan ako kaya binaba ko siya sa sahig. Tumawa siya at tinuro ako. Kagaya pa rin daw ako ng dati na madaling matakot sa kanya. Ayaw ko rin daw noon kapag tinititigan niya ako.
Tawa siya ng tawa. Tapos bigla ay para siyang nagulat at natulala. Natigilan ng ilang segundo. Nang tumingin uli siya sa akin, ay niyakap niya ko. Sabay sabing, bumili raw kami ng donut. Wala na siyang nabanggit ulit tungkol sa baby girl na may pangalang Matthew. At kapag tinatanong ko siya tungkol doon, ay hindi siya sumasagot. O kaya ay hindi ko alam ang mga sinasabi niya.
Parang isang beses lang ay may kung anong pumasok sa kanya, kaya niya nasabi yun. Napakwento tuloy ako kinatatay tungkol doon at kahit sila ay napaisip. Baka nga raw babae pala ang kakambal ko noon at bumalik ito sa katauhan ng anak ko. Nagtatayuan na naman tuloy yung mga balahibo ko ngayon habang tinatype ito. Pero nakakapanghinayang din Sir Nev. Ang saya siguro kung nabuhay yung kambal ko.