Kalabalık Bu Aralar Gönül Ülkem- Handan Güler

Kalabalık bu aralar gönül ülkem, hani iğne atsan yere düşmeyecek cinsinden. Herkes kendini önemli sayıp öncelik istiyor. Birini sustursam diğeri fırlıyor, o sussa öbürü başlıyor konuşmaya. Zaten uykusuz, yorgun, yalnızım diyorum. Kimseler anlamadığında seni, nakite dönüşmeyen her şeyin değersizleştirildiği bir çağda hıçkıra hıçkıra ağlamak istersin ya, dağlar, alıp başını gidemeyecek kadar uzaklarda… Taşıdığın kimlikleri, sırtlandığın rolleri bırakamayacak kadar sarmalanmışken hayatla. İşte tek sığınak yine şiir, gir mağarana oku bağıra bağıra. Üşüdüğünde üstüne ört, sarılmak istediğinde sarıl kelimelerin sıcak kollarına. İçindeki boşluğu doldur... Bu fikir cazip gelince bana, yine bıraktım kendimi şiirin, yani yaşamın sularına. Aşka düştüm yine, bambaşka bir hal sarsın diye içimi dışımı. Renklerin birbirine geçişi kadar naif, karanlığı silecek, soğuğu ısıtacak kadar yakıcı… Tükenme dedi mesela şairin biri, tuttu elimden kaldırdı beni. Baharı müjdeledi diğeri. Kurşun gazeli ile hasret dile geldi, bir dağ gibi yürüyüp üstüme, altına aldı beni. Kimi sevsem, sensin diye hatırlattı diğeri. Gam dağları kurup, kayaları kelimeler olan zirveye çağırdı öteki. Güçlendirsin istedim beni şiir, yaslandın mı çınar; sardın mı umut gibi olayım, isyan şiirleri okuyayım sonra, Kelimeler ki, tank gibi geçsin yüreğimden, harfler harp düzeni alsın mısralarda, varlık denizindeki bülbüle sesleneyim sitemvari. Derdiyle dertlenip, unutayım dertlerimi. Bir bomba gibi taşıdığım yüreğimle savaşa gireyim, ne denli acı varsa arayıp bulan beni, en ağır yükün altına sokan buyruk gibi, kalbi sökülmüş çağı yeniden kurmak bize düşmüş gibi okuyayım istedim mısralarını şairlerin. Kırgın kırgın bakmasın yüzüme Roza, henüz dinlememişken her saza uymayan türkülerimi, mektup mektup büyüyen umutlarım düşmesin aşk uçurumuna. “Bilmesin kalabalıklar yağmura bakmayı cam arkasından, insandan insana şükür ki, fark var, birine cennetse, birine zindan gelen sözler” desin şairim. Hayatla doldursun boş yelkenimi o masum bakışlar, sonunun bir kaza kurşunu olduğunu hatırlatsın süvarisiz şaha kalkan atların o yakıcı satırlar. Yine sarsın beni, içinden şiir geçen şarkılar, dudaklarıyla dudaklarımın arasında kalan. “Benim gözlerim yeşildir, onun gözleri kara; ben günah kadar beyazım, o tövbe kadar kara” desin şair, siyah gözlerine beni de götürsün. Beni ırmağa karıştırsın yeniden. “Bir yıldız kayıyor, bir dal uzuyor, bir gül kanıyor bir seher vaktinde, yanıyor bir ateş için için, içimde içimin de içinde, bir ezgi dönüyor dönüyor dönüyor.'' dediğinde şair, kalkarım şevkle, bir asker gibi girerim emrine. Anlayacağınız eski bir hikaye bu...