Kalbimin Çiçeği- Beyaz Bir Lotus Çiçeği

''...Çiçekler için, çiçeklerle çizdiğin tabloların hikayelerini ve hislerinin rengini bilirim. Huzursuz olduğunda durmadan kıpraşıp ellerinle oynamanı. Utandığın zaman saçınla oynamaya çalışıp hemen yanaklarının allaştığını bilirim. Benim hafızam senden başka kimseyi bilmez. Hatırlamaz senden başkasını böyle delice. Kabuslardan sonra sığınamaz kimseye. Bir çiçek uzatamaz. Şimdi...Seni göremiyorum, ellerim sana uzanamıyor. Farkına varıyorum, kabuslarım gerçek oluyor. Kabuslarımdan korkup sana sığınamıyorum. Kollarının arasındayken kokunu duyup yeniden dalamıyorum uykuya. Farkına varıyorum. Son, artık senin yanında ve ben senin yanında olamayacak kadar mutlu ve körüm. İri olmayan bu sözcükler kalbimi yerle bir ediyor. Kalbim bir kayanın altında sıkışmış gibi bu korkunç hisse kapılıyorum. Biliyorum, kalp ağır bir yüktür bunu kalp yerine seni taşımayı bırakmak zorunda kaldığımda anladım. Sana yalvarıyorum, ne olur geri dön. Kalbimden ve gözlerimden yaşamın korkunçluğunu al. Ellerime yeniden çiçekler bırak, umutla bakmak istiyorum yarına ve sana. Aslında sadece sana....Yarınım, senin ellerindeydi. Şimdi senin ellerin bir daha hiç çiçek tutamayacak bir uzakta. Ve ben, çiçekleri soldurdum. İtiraf etmeliyim, bana öğretmeye çalışırken onları değil seni izledim. Gözlerinin onlara nasıl güldüğünü izlemek, içinde oluşan o coşkuyu gözlerinde görmek. Bu dünyada olan bütün çiçeklerden daha güzeldi. Artık çiçeklerimiz ölü, perdeleri çekmeyi unuttum. Güneşleri onların sonu oldu. Bu evde, beraber oturduğumuz beni kabuslardan koruduğun koltukta senin kalemin ve senin kağıdınla sana yazıyorum. Kabus gördüm, yanımda olmalısın. Ama yoksun, çiçek almaya gittiğini düşüneceğim. Geri dönmelisin. Bu yazdıklarıma gülmeli, okurken deniz gözlerinin kırpmamalısın. Kalbimin çocuksu heyecanı odada duyulurken bana sarılmalısın. Yeniden dünya susmalı, yeniden yüreğimin ortasında çiçekler açtırmalısın.''