Kalbimin En Doğusunda- Didem Madak

Aşkın kanununu tahsil etmiştim kalbimin en doğusunda İçimde yağmur duasına çıkmış birkaç köy, Birkaç köy sular altında. Kalbimin doğusu, Her resme güneş çizen bir çocuk. Gam yükünün kervanları yürürdü dudaklarımda Kavruk ve çatlaktı dudaklarımın toprakları. Ölümün ötesinde bir köy vardı Orda, uzakta, kalbimin en doğusunda Güzel beyaz bir tay doğururdu her sene hafızam Yorgundu oysa... Durmadan, durmadan hatırlamaya koşmaktan. Kalbimin doğusunda bir yalan dünya vardı. Okyanusları mavi olmayan... Benim için hayat, Kalbi kalpazanlıktan kırk sene yatmış çıkmış bir adamdı. Geçmişim acıyor şimdi... Yalnız benim değil Benim ülkemin geçmişi de acıyor mesela. Bilirdim oysa, ilk badem ağaçları çiçek açar baharda. Onlar bütün şimdileri, bütün zamanlara Bir gül parasına satardı. Oğlan kıza bir gül alsa Bilirdim, odur en kırmızı zaman... Adına aşk diyorlardı, Kalbimin en doğusunda bir yalan dünya vardı. Kim bir şairi kırsa, Şair gider, uzun bir dizeyi kırar mesela Bilirim kim dokunsa şiire, Eline bir kıymık saplanacak. Bilirim, kırılmış dizeleri tamir etmez zaman Yorgunum oysa... Aşkın kanununu tahsil etmiştim kalbimin en doğusunda Boş salıncaklar gibi gıcırdayarak konuştum karanlıkla Alkolden bir denize bıraktım kalbimi Kırmızı bir sandal gibi, Arka sokaklarda sarhoş konuştum karanlıkla. Avuçlarımla konuştum, Allah büyüktür diyen insanlar gibi. Baharda leylaklar açardı boynumda Mor ve pembe konuştum karanlıkla Gece açılıp gündüz kapanan bir parantezdim, Sözler vardı içimde işe yaramayan Sözlerle konuştum karanlıkla... Önce söz yoktu kalbimin en doğusunda Sözler... Bir yağlı urgandı acıyı boğmaya yarayan.